Olavspad Noorwegen - dag 7
Dag 7 - Kongsvold → Ryphusan (woensdag 3 september 2025)
21,1 km – 710 hoogtemeters – 510 naar omlaag
Oh zo heerlijk wakker worden. De zon schijnt binnen op de lakens. Het raam staat wagenwijd open en laat de frisse lucht binnen. Die ruikt naar groen en groen en paard en schaap en dauw en glinsteringen van de dauw. De dieren schitteren als glinsterende brokjes in de wei.
Een douche later sta ik aan het ontbijt. De Noorse keuken laat zich voelen en proeven. Picknick’s worden gesmeerd en gesneden en verzameld.
De start wordt aangekondigd. We doen een snelle warm up met rekken en plooien en draaien. Heerlijk voor de spieren. We zijn er klaar voor.
Al snel loopt het pad omhoog. Glibberige stenen en rotsen en veel water onderweg. Op de paden dan. Niet in de mond. De groep moet regelmatig drinken. Jawel, om het lichaam te bevochtigen. Om de spieren te doen werken. Tussen de bomen geniet ik. Ik loop achteraan. Het fototoestel in de aanslag. Met de kabel over de rivier. Best te doen.
Het pad slingert en klimt stevig omhoog. Het duurt een hele tijd. Maar we stoppen met de regelmaat van de klok. Een slokje hier, een koekje daar. Op sommige plaatsen liggen dikke vlakke stenen. Heel wat anders dan vorig jaar. Nu makkelijk begaanbaar.
We passeren een brug en bewonderen het hout waaruit de brug is vervaardigd. Onze wandelstokken doen dienst en houden ons regelmatig recht.
Eens de klimpartij gedaan is komen we boven op het plateau dat zich eindeloos ver uitstrekt in alle windrichtingen. De zon is van de partij en maakt alles “af”. Een grenzeloos en eindeloos gevoel maakt zich van me meester. Wat is de wereld mooi. De mossen en struiken, typisch voor het hoog-plateau, zijn uniek. Hier en daar zie ik al rode en okerkleurige tinten. Ja de herfst is hier reeds op komst.
We stappen vol energie. Hier en daar met een traan en een lach. We houden elkaar op de been. Onderweg komen we dat hutje tegen met een grasdak. Ja om alles stevig en groen te houden. Waarom kan dat bij ons ook niet?
Schapen dartelen om ons heen. Witte en grijze en gevlekte. Een bont allegaartje. Hun belletjes klingelen door de Noorse lucht. Ik voel me zo nietig en tegelijk toch ook zo krachtig in dit landschap.
Komaan, nog wat doorzetten. Het tempo is te traag. Maar we versagen niet. We zijn immers goeie stappers. (En nu zou ik op gsm een lachend mannetje tekenen, haha.)
Onderweg leg ik een steentje neer wat ik al dagen met me meedraag, thv zo een verticale leisteen waarop de kroon van Olav staat geschilderd. Met mijn familie in gedachten gaat alles vlotjes. Mijn schone-dochter zou zeggen dat ik met niet teveel mag vermoeien, mijn schone-zoon zou zeggen: “Als je denkt dat je niet meer kan heb je nog maar 20% van uw energie gebruikt.”Mijn zoon zou es met zijn hoofd schudden, mijn dochterlijnemijn zou een duimpje voor mij opsteken. Schatten zijn het.
Groepsfoto’s worden genomen. Herinneringen worden verzameld. Bottekes stappen door het natte gras met een zeker tred. De boterhammetjes smaken en smaken. En hongerig prop ik ze binnen.
We passeren het hoogste punt op deze tocht, 1.314 meter hoog. In dit arctisch gebied is dit te vergelijken met en hoogte in de Alpen van 2.314 hoog en meer.
De wind blaast. De zon blijft. Ik geniet. Ik voel de wind op mijn blote armen en benen. Net dat waar ik zo naar uitkeek. Vorig jaar regen, smeltende sneeuw en een temperatuur van 3 à 4 °C. Nu heel een andere gewaarwording. En veel adembenemede vergezichten trekken mijn aandacht.
En daar gaat het pad naar beneden, het wordt ook nog es breder. Alsof we getrakteerd worden op luxe. Onze benen doen voort. We beginnen terug met elkaar te babbelen. Want dat gaat nu terug op zulk een breed pad.
En daar, eindelijk zien we de lang verwachte rood geschilderde hut Ryphusan. De pelgrim prijkt op de buitenkant in gesneden hout. En daarbovenop krijgen we een ‘stempel’. We duiken in de taxi, we zijn net op tijd, en laten ons naar ons hotel in Opdall brengen. Het avondeten smaakt en alle bordjes zijn leeg!
- door Greet Houthuys opgedragen aan mijn kids
