Sarria → Fisterra → Muxia, maart 2026 - dag 2
Dag 2: Zon, zuchten en zalige Mimosa (dinsdag 10 maart 2026)
Onze tweede wandeldag op de Camino Francés voelde meteen anders. Alsof onze voeten ’s nachts stiekem hadden overlegd: “Oké, we snappen het. Dit is het plan.” De eerste stijfheid maakte plaats voor een vast ritme. Stap, adem, kijk. Stap, adem, geniet.
De ochtend begon fris en mistig. Het landschap rolde zachtjes voor ons uit, met glooiende paden en dat typische Camino-gevoel: eindeloosheid die toch uitnodigend is. En dan die kleur! Langs het pad stonden weelderig bloeiende Mimosa’s, hun gele pluimen als kleine zonnetjes die alvast applaus gaven voor elke kilometer. De geur hing subtiel in de lucht, alsof de natuur zelf ons een duwtje in de rug gaf. Het was onmogelijk om daar niet blij van te worden.
Wat deze dag extra bijzonder maakte, waren de vele jonge Spaanse pelgrims die samen met ons op pad waren. Groepjes vrienden, lachend, pratend, soms zingend. Hun energie werkte aanstekelijk. Waar wij af en toe in stilte stapten en onze gedachten lieten dwalen, klonk achter ons plots een vrolijk “¡Buen Camino!” dat meteen een glimlach op ons gezicht toverde. Het gaf de tocht iets levendigs, iets feestelijks bijna. De Camino als ontmoetingsplek van generaties, verhalen en dromen.
Onderweg wisselden stevige klimmetjes zich af met zachtere stukken waar we even op adem konden komen. Er werd gezweet, gelachen en hier en daar eens diep gezucht. Maar zelfs dat hoorde erbij. Elke helling werd beloond met een uitzicht dat ons opnieuw deed beseffen waarom we hier zijn. Ruimte. Rust. En dat heerlijke gevoel van vooruitgaan op eigen kracht.
Na de namiddag voelden we de kilometers in onze benen, maar ook een groeiend vertrouwen. Dag twee bracht geen twijfels, alleen bevestiging. Dit avontuur smaakt naar meer.
De Camino Francés blijft verrassen. En wij? Wij stappen vrolijk verder.
Morgen verlaten we ons hotel in Sarria en verplaatsen we ons naar hotel Pazo Santa Maria in Arzua
Ultreia et Suseia
- Joris
