Via Tolosana (Voie d'Arles), juni 2026 - dag 2
Dag 2 - Oloron-Sainte-Marie → Sarrance (vrijdag 5 juni 2026)
23 km - 400 hm
Met een goed gevulde maag van het ontbijt stappen we gezwind het hotel uit. We passeren langs de kathedraal waar we gisterenavond zijn toegekomen. Ze staat er iets meer majestueus bij met de zon die over haar oude stenen glijdt. De torens tekenen zich wat preciezer af tegen de blauwe lucht.
De Arne stroomt nu helder blauw onder de bogen van de met bloemen versierde bruggetjes door. Menig van ons nemen hun gsm ter hand om het tafereel vast te leggen. Een weinig later beginnen we aan de trappen-klim en we komen vlug daar waar de stad onder ons aan onze voeten ligt. We passeren een typische gevel van de Middeleeuwen. Overstekende gevel, je weet wel. Omdat de huizen in de Middeleeuwen zo dicht bij elkaar stonden moest er op de begane vloer meer ruimte voorzien worden opdat de voetgangers elkaar zouden kunnen passeren. Om plaats te winnen werd de eerste verdieping met een ‘oversteek’ gebouwd.
De église Saite-Croix konden we niet links laten liggen. Binnenin treffen we prachtig octogonaal plafond aan typisch voor die tijd. De kerk werd gebouwd van de XI e tot de XIX e Eeuw.
Al vlug slingert het pad tussen bomen en bossen. De bloemen langs de kant van huizen en tuinen staan weelderig in bloei. Een kleurrijk heerlijk tafereel. De weg loopt vaak samen met de GR.
Langs ons pad staat een mooi kerkje met een glasraam met de vredesduif.
De zon is van de partij en er worden vele foto’s genomen. Vogels tjilpen en kwetteren om ter hardst. Van “ wietwietwietwiet” over een gewone tsjilp tot een ingewikkelder deuntje dat ik niet kan herhalen.
We verorberen een overheerlijke broodje met een origineel appelmoesje als dessert. En weg zijn wij. We komen langs bijenkorven die aangeduid staan met een schattige gevaren driehoek. De treinrails zien we naderen. De steengroeve die we gisteren van ver zagen kunnen we vandaag bijna aanraken.
Hagedissen spelen verstoppertje met onze lens, piep en niet meer piep …
De dorpjes doen er alles aan om gezellig te zijn. Vaasjes in kleurrijke servieten met veldbloemen hangen langs de straten. Overal zien we openbare mini bibliotheekjes met oude boeken waar eenieder een boek uit kan lenen.
Het namiddag stopje houden we aan de rand van een wei vol schapen, in een soort chaletje op wielen. Het lijkt een hutje. Met een beetje angst drink ik mijn appelsapje leeg. Twee grote honden van de eigenares rommelen op en af het terras en duwen hun snuit in de schoot van mijn mede-stappers. Gelukkig niet bij mij. Als je zelf niet bang bent van honden weet je niet hoe de zenuwen door mijn lijf gieren.
Het laatste uur kronkelt het pad doorheen het bos langs hellingen over rotsen en takken met naast ons in de diepte de blauw-groen stromende rivier. Dat ik daar volop van genoot. Een beetje bergen de èchte Pyreneeën tegemoet.
In het klooster, monastère de Saint Norbert, van Sarrance konden we een eerste stempel van de dag bemachtigen. De église Notre-Dame-de-la-Pierre-de Sarrance lokt ons alweer binnen. Kaarsen worden ontstoken.
Een laatste hagedis groet me. Ik zie een standbeeld van een fiere haan die op het gedenkbeeld staat van de overledenen van de oorlog van 1914 – 1918.
Een duik in het frisse water van het zwembad verwennen mijn spieren.
- Greet
