Via Tolosana (Voie d'Arles), juni 2026 - dag 4
Borce → Col du Somport (zondag 7 juni 2026)
19 km, 1180 hm
Start: 10u
Einde: 17u15
Beste Buencamino bloglezer
Vandaag stappen we naar de op één na hoogste top gekend op een Camino pad in Spanje of Frankrijk, de Col Du Somport, 1640 m. Hoger dan Cruz de Ferro op de Camino Francés ( 1504 m) en hoger dan de meest bekende oversteek van de Pyreneeën voor pelgrims, de Roncesvalles pas, met zijn 1400 m. De hoogste officiële bergpas binnen het Spaanse pelgrimsnetwerk is de Puerto de la Fuenfria ( 1796 m) op de Camino de Madrid. Misschien iets voor een volgende organisatie…
De zon is van de partij, de spieren staan op scherp, we zijn er klaar voor.
Het begin is aarzelend. Niet verwonderlijk wanneer de GR10 en onze GR 653 door elkaar vloeien.
Snel worden we overweldigd door de adembenemende pracht en praal die de vallei van de Aspe te bieden heeft. De majestueuze Pyreneeën toppen laten zich van hun schoonste kant zien. De Camino weg slingert zich gestaag naar omhoog door het kalme bos. In de verte zien we tussen de bomen het silhouet van het 19 de Eeuwse Fort Du Portalet. Een splinternieuwe roestvrije brug en dito voetganger pad brengt ons veilig naar onze eerste stopplaats Urdos. In de plaatselijke bar slaan we de nodige energie om wat ons nog te wachten staat met succes te trotseren. De lokale stempel in onze credential mag natuurlijk niet ontbreken. 5 km afgelegd, nog 13 km te gaan.
We vervolgen onze weg door het supermooie en rustgevende Parc National des Pyreneeën, langzaam doch zeker omhoog.
Geel-oranje vlindertjes fladderen vrolijk rond onze hoofden. Grijze hagedissen spoeden zich voor onze voeten naar veiligere oorden. Paarse bloemen tooien het decor langs de weg, die gestaag blijft stijgen. Vals plat noemen ze dat…
Het dwarsen van de N134 maakt ons blij na 8 km. Onze begeleider vond dan toch een plekje om ons nog een laatste keer te bevoorraden van spijs en drank vooraleer we de laatste en meest steile km’s aanvatten.
Alweer worden we ondergedompeld in de overweldigende fauna en flora van de bossen op de flanken van de Pyreneeën. De paarse bloemen worden geel, het pad wordt regelmatig onderbroken door sompige passages veroorzaakt door mini watervalletjes. Ook sporen van eerdere sneeuwlawines zorgen voor moeilijke doorgangen. Gelukkig zijn we getraind in het bewaren van ons evenwicht door de wijze “ tandenpoets-les” van Eric.
We passeren de charmante Pause Pélerins van Pelegrina Maité. Alle pelgrims en pelegrina’s zijn hier welkom om een natje of een droogje te nemen. Gratis. Er ligt zelfs een mooie stempel .
Paarse bloemen worden geel, geitjes en koeien begroeten ons en via prachtige vergezichten arriveren op na 15 km bij Peyranère, waar we extra rust en proviand kunnen nemen om de laatste 3 km en 300 hm te overwinnen.
Pole-Pole-gewijs schreiden onze passen verder omhoog, iedereen in dezelfde cadans om moe en voldaan na 19 km, 1180 hm op 1630 m aan te komen aan de Col du Somport. Een uitzonderlijke sportprestatie van onze reis gezellen. Bravo! Respect om de km’s, de hm’s en de warmte te doorstaan.
We sluiten af met een deugddoende en welverdiende versnapering en zullen nog lang navertellen hoe mooi deze Camino tocht wel was.
Weetje van de dag: Oud worden is een feit, oud zijn is hoe je er naar kijkt….wij voelen ons na vandaag super jong en voldaan!
- Bart
