Noorwegen, Vallsdalsleden, augustus-september 2026 - dag 7
Dag 7 - Lorkverna → Lesja (donderdag 3 september 2026)
16 km (gepland…)
Na een heerlijke maaltijd en zalige nachtrust in het cosy Toftemo Turiststation staan de dag stappers welgezind op de taxi te wachten. Ze zijn dan ook al langs een mooi ochtendbuffet langsgegaan waar de geur van het versbakken brood de gezellige eetruimte omarmt. Je zou van minder zonder problemen de slapers uit je ogen gewreven hebben.
De taxi is terug de luxe uitvoering. De rammelkar van voorheen met de haperende zijdeur (ik wik mijn woorden) heeft gisteren onderweg (niet met ons) de geest gegeven: een greppel aan wegenwerken waar de chauffeur probeerde over te rijden aan ongecontroleerde snelheid tekende zijn eindvonnis. De airbags waren het gerammel ook beu en gaven de geest (i.e. ontploften).
Onze chauffeur bracht ons gezwind (na een nachtelijke heen en weer naar Oslo 🤯🤯 die Noren zijn geen simpele gasten…) naar ons dag startpunt en eindpunt van gisteren: Lorkverna.
Vandaag een dagtripje van amper 16 km in de vallei langs gemakkelijk begaanbare baan met nauwelijks hoogtemeters. We volgen gans de tijd de loop van de Lågen. Een zeer originele naam: oud Noors voor ‘de rivier’. Je moet er maar opkomen, na veel studiewerk en gepeins.
Lezers die iet of wat vertrouwd zijn met de pipo en pipa Pelgrims van Buencamino zullen al de bedenking gemaakt hebben: zo een afstandje op zo een parcours, daarbij nog gezegend met mooi weer (zon maar fris), dat kan niet. En geloof het of niet: ze hebben ook nog gelijk of wat dacht je.
Gisteren hadden we een kleine detour gemaakt op het einde waardoor we een echte (historische) bezienswaardigheid, - niet verbonden met onzen Olav - hadden gerateerd: de graanmolen van Lorkverna. Dus: we gaan daar natuurlijk naartoe, het is maar een viertal kilometers verwijderd van ons startpunt (enkele rit). Vooraf hadden we allemaal wel onze rugzak gewogen (solidair rond de 7 kg met in de onmiddellijke nabijheid in een bak de gelabelde onderkaken van schapen – zoek geen verband!). ‘Vaut le détour’ zouden ze in de Groene Michelin zeggen. Verbazingwekkend hoe de molenaar destijds daar alles heeft ingericht en opgebouwd, gebruikmakend van het iets warmere water uit de bron (bevriest niet in de winter) om het graan tot meel te vermalen. Het is bovendien een heel gezellige overnachtingsplaats voor Pelgrims. Een must see (naast de oven om houtskool te maken).
Eens gezien: trippeldetrip terug naar het startpunt en up we go: niets kan ons deren, niets houdt ons tegen behalve een plaspauze of dertig en een Nederlands Pelgrimskoppel op de terugweg (belevenissen delen en wederzijdse nationaliteitsappreciatie, hm)… De zon voor ons, de bergen links, de bergen rechts, de bergen achter, de bergen voor. Door de staat van de weg (een karakterweg zoals BB dat noemt omdat het stappen stappen is) hebben we ruim de tijd om te oefenen in het 360 graden halsdraaien. De natuur blijft hier een beauty met hier en daar nog sneeuwrestjes.
Het is dan ook geen straf om de lunch op een stabiele boomstam te verorberen en het vieruurtje op het zandstrand (jawel! Niet gelogen, kijk maar naar het visueel verslag).
Aan de einder lonkt de kerk van Lesja, vlakbij ons dag-eindpunt. Maar aangezien de rechte weg ons uiteraard niet boeit, doen we er nog een paar meanders van de rivier bij vooraleer de Lågen over te steken.
Eens te meer staan we voor een gesloten kerk (we komen er al niet veel voorbij) en waar ze vroeger stond (sinds de 11’ eeuw tot de 18’ eeuw) rest enkel een heel grote herinneringssteen. Niet getreurd: we vatten dan maar de laatste – quasi enige – klim van de dag aan naar de E136 waar onze luxecar ons opwacht aan een magazijn(tje) waar enkele vitamines worden ingeslagen.
We zijn uiteindelijk geland na 21,2 km. Nog een treffelijke afwijking van het oorspronkelijke plan maar ja, we zijn nu eenmaal Buencamino Pelgrims waar het niet op enkele duizenden meters steekt.
Terug een schitterende dag, niet zozeer voor wat onder onze zolen voorbijschoof, wel omwille van alles wat er daarboven te bewonderen was.
En zo zetten we ons avontuur verder. Up we go!!
Hans.
