Camino del Norte "mei 2025" - Santander – Saintes – Nieuwpoort - dag 12-13
Dag 12-13 (Vrijdag 16 Mei 2025 - Zaterdag 17 Mei 2025)
Meteo: schitterend weer, volle zon
1.200 km noordwaarts – hoogtemeters niet relevant meer
Het is niet te geloven maar toch is het waar: aan onze 11-daagse stapbeurt langs de Camino del Norte is gisteren een eind gekomen en vandaag lonkt de terugweg.
Gisterenavond werd iedereen door BB getypeerd en beloond met een mooie herinnering (bedankt, Bart!). Ook het ondertussen gebruikelijke ervaringswoord van de Pelegrina en de Pelegrino ontbrak niet. Steeds een intens moment van beleving, elk op zijn manier, begeleid door een bubbelend natje. Oververdiend!
Hebben we zin om terug te keren? Zeker niet maar wat wil je: de prachtige ligging van ons schitterend hotel, gelegen pal aan de Oceaan in het oogstrelende Santander nodigt zeker niet uit tot afscheid. Nog vlug even de straat over en wuiven naar het water, kabbelend over en weer, geurend naar het zout en het zand, je zou van minder week worden.
Ons busje staat klaar, valiezen en Co keurig geplaatst in de koffer, contactsleutel in het slot, ready to go. …. Maar de lust om te blijven haalt het bij ons busjes-volk: busje terug in de garage met de lift en toch nog even wandelen langs de promenade, genieten van het uitzicht, nog een laatste drankje op een terras. Bedroefde gezichten maar het overblijvende verstand haalt het uiteindelijk van het zinderende blijfgevoel: hop met de geit (nu ja, VW) en toch maar vertrekken.
De Spaanse terugweg is een brok nostalgie: we zien de naamborden van de plaatsjes passeren waar we langskwamen, de dagetappe eindigden, de regenkledij aan- of afdeden, slipten, struikelden, lachten, vloekten, jubelden, troost zochten, reflecteerden, mediteerden, genoten van de prachtige natuur en de uitzichten. Kortom: waarlangs we Pelgrimeerden. Wat blijft het een quasi onverwoordelijke ervaring, steeds opnieuw.
De melancholie werd dan maar doorgespoeld met een urenlang verzoekplaten programma: elk op zijn beurt 2 nummers, te kiezen uit de onuitputbare discografie van Spotify. Dat niet iedereen steeds gelukkig is met de keuze van een ander is acceptabel na deze Norte-tocht en ook verrijkend en een ontdekkingstocht.
Spanje, de Franse autoroute, alles verloopt vlot, slechts onderbroken door een tankbeurt en de meegekregen lunchbox en annexen.
Onze overnachtingsplaats in Saintes wordt bereikt, eenvoudig en proper en het belangrijkste: er is een uitnodigend terras met verfrissingen, een lekker avondmaal en een goed bed. Meer moet dat niet zijn.
Op zondagmorgen – na een rustig uitgebreid ontbijt – en met een laatste lunchpakket in de armen gesloten, vertrekken we. De zon is van de partij, de jukebox blijft van de partij en hoe meer noordelijk hoe frisser, hoe grijzer (een kleur die ons niet onbekend was de voorbije dagen).
In Nieuwpoort aangekomen bij het huis van vertrouwen Buencamino zien we dat onze Bart al naarstig bij de juiste leest is. Onvermoeibaar en plichtsbewust.
Afscheid wordt genomen van enkele Pelgrims (werk op maandag lonkt) met een krop in de keel, een traan in de ooghoek en een zo dapper mogelijk uitgesproken ‘bedankt’. Ondertussen rolt de film van de voorbije weken zich nog eens in versneld tempo af.
De laatste Mohikanen/ Pelgrims gaan nog samen iets eten in de Casino (niet deze van Santander rechtover ons hotel natuurlijk) maar een restaurant op de dijk. Herinneringen naar het pas afgesloten hoofdstuk, voor enkelen het eerste uitkijken naar de volgende Camino…… Die menselijke geest toch! Herinneringen en verwachtingen: we blijven Pelgrimeren en accepteren dat deze Norte aan zijn eind komt maar aan de einder al iets anders lonkt.
Het is al vaak gezegd en herhaald, maar toch: bedankt, Bart, voor deze prachtige organisatie, deze ervaring die je ons laat meemaken en die gebrand staat in ons lijf. Bedankt, mede-Pelgrims, voor het mede-Pelgimeren, de verrijkende en soms verrassende gesprekken. Bedankt, chauffeurs, voor het rijden en het bevoorraden, de liften, de goede zorgen. Bedankt, E, voor het houden van de portemonnee, plichtsbewust nageteld tot de laatste kopertjes die overbleven.
Ultreia! Susseia! Tot de volgende!!
Hans.
