Olavspad Noorwegen - dag 11
Dag 11: Rennebu → Meldal (zondag 7 september 2025)
24,81 km - 459 hoogtemeters -meteo: zonnig warm
Even in de teletijdmachine achteruit:
‘ Besten lezer,
Ik neem mijnen modernen appareil in de hand, zet mijnen monocle voor mijn vermoeide oog en schrijve u aan vanuit mijn noblesse hotel waar we gisteren aankwamen met gezwinden spoed gebracht door een hedendaagsch vehikel dat genen lawaai meer maakt. Ze noemen dat een electrischen auto.
Hoewel we hier met onze bottinen, onze stokken en onzen knapzak binnenkomen, hebben we onmiddellijk de neiging mekaar met een hoofschen buiginge te begroeten.
We zijn hier in de Belle epoque. De groote industriëlen van dezen mijnstad vertoefden hier in de weelderige salons en aan de schoone tafels. Aan de muren hangen schoone gecatalogiseerde schilderijen want den eigenaar houdt van deze kunstenarij.
Gisteren hebben we hier lekker gegeten. Den hoofdschotel was rendier. De menschen van hier zeggen dat er hier veel van die beesten rondlopen. Maar behalve stukgesneden op onze tallore hebben we er hier nog genen enen gezien. Misschien in de komende daagen wanneer we onzen tocht vervolgen richting Nidaros.
Uwen dienstwilligen scribent, Hans’
Terug naar vandaag -swip - :
Na een rustige nacht worden we onmiddellijk verwelkomd door een heldere zon en knalblauwe lucht. Het belooft een echt zomerse dag te worden en… dat is het ook geweest. Heel uitzonderlijk wordt ons medegedeeld!
Het eenvoudige maar alles voorziend ontbijt zorgt er voor dat we deze dag goed zullen doorkomen. In Rennebu worden we aan de kerk - zoals gisteren afgesproken - opgewacht door de regio verantwoordelijke voor de Pelgrims (die ook een herberge heeft). De kerk is 1 van de 4 resterende kerken die in Noorwegen werden gebouwd in een Y vorm. Deze kerk dateert van 1612 en met een grondige uitleg over deze Lutherse kerk door een enthousiaste verteller en na een stiltemoment konden we op stap voor een 24 tal kilometers, zeker met de kleurrijke afbeeldingen van de 4 apostels op onze ogen gebrand (mijn Apostel is de laatste in de rij maar met het mooiste dier als symbool -vind ik totaal objectief -een adelaar/arend).
Komoot had ons verteld dat het geen te lastige wandeling zou worden en dat was het ook. Uiteraard kan een steile klim en een nog steilere afdaling niet ontbreken, maar geen Pelegrina of Pelegrino die er zich zichtbaar of hoorbaar aan stoorde. Wat wil je, na al die stapdagen zijn we al het een en het ander gewoon en de peanuts die we nu kregen… pfffff, als het dat maar is. Dat er af en toe een houtgreep nodig was om de voeten op de grond niet te verliezen, is handig meegenomen.
Het wonderlijke aan deze tocht is dat elke dag opnieuw een ander landschap voor, naast en achter ons verschijnt. Vandaag was het eender: je stapt door het bos, je wandelt voorbij een ijsput (daterend van de vorige ijstijd en toch wel fascinerend om te zien in het landschap), je vergaapt je aan de monumentale boerderij Jorlia (10’ eeuw!), je slingert je lichaam langs de licht kronkelende weg op en neer zodat elk spiertje en gewrichtje geen tijd heeft om vast te komen zitten.
Ben je toe aan de versterking van de innerlijke mens, dan stop je aan een prachtige uitnodigende Pelgrimsherberg …. die toch wel gesloten is zeker! Maar geen nood: de tafeltjes staan uitgezet, de afwezige eigenares gunt het ons telefonisch van harte om er te schaften en water te nemen. Zo ontdekken onze Pelegrina’s ook de foto van de Britse Koninklijke familie …. op het toilet, uiteraard niet op het moment van het gebruik ervan.
Wat ook leuk is: op de meest onverwachte momenten hangt er een brievenbus met stempel voor ons paspoort of loop je langs een kleine frigo met frisdrank voor zelfbediening waar je de verschuldigde coins veilig achterlaat.
Na een zomers zonnige dag temidden van het groen, kan je blijven mijmeren en schrijven maar ik besluit: de kilometers kruipen in de kuiten maar wat de natuur en de historische cultuur ons vandaag ook terug heeft verschaft, wordt opgeslagen in ons geheugen voor altijd.
De kerk van Meldal was ons dag-eindpunt. Een stempel rijker en met een kleurendecor voor ons stapten we gezwind (de één iets eleganter dan de ander) in de taxi’s. Het uitstappen aan het hotel was navenant. Moe maar tevreden kijken we uit naar het aperitief en de rest!
Tot morgen.
- Hans
