Olavspad Noorwegen - dag 12
Dag 12 - Meldal Kirke → Svorkmo Gumdal Gard (maandag 8 september 2025)
19 km - 300 hm – gemiddeld 4,8 km/u
Ik trek het gordijn opzij vroeg in de ochtend. De slierten nevel bedekken de bossen op de heuvels zoals de nevel optrekt in mijn hoofd na de bubbels van gisteren. Ragfijne spinnendraden hangen als een ketting van glazen parels in het koude natte gras.
Wat een mooie avond, met glazen die vervaardigd zijn in 1954 ter gelegenheid van het 300 jaar bestaan van de kopererts-mijnen in deze streek. Met een gravure aan de boord zoals die die me doet denken aan de gegraveerde kristallen glazen van mijn bomma’s tijd.
De taxi rijdt ons naar de startplaats. Al snel stappen we gezwind door het open luchtmuseum, alwaar een houten tandrad-achtig-wiel mijn aandacht trekt maar dan ook niemand weet waarvoor dit ooit heeft gediend.
De zon is al stevig van de partij. En zal ons gedurende de dag verhitten bij het stappen. Ze blijft laag waardoor mijn schaduw langgerekter is dan een week geleden.
Onze tred gaat door velden en weiden, waar we over houten brugjes klauteren om de ‘afspanning’ te ontwijken. Koeien grazen met honger, ik kan ze bijna horen, en staren ons belabberd aan zoals alleen een koe dit kan. De beestjes zorgen voor de nodige stress bij een aantal stappers van de groep.
Op de éénmans-wegeltjes in de bossen verdrink ik in mijn eigen gedachten. In mijn hoofd knettert het. Een film van indrukken ontplooit zich.
Wat voelt het mos zacht onder onze zolen. Onze stap is gedempt en doet deugd aan onze vermoeide knieën die toch al een hele brok kilometers achter de ‘knie’ hebben.
We ademen de ‘dunne’ lucht (gezonde lucht) in. Een hele ademteug in en uit en in en in en in. Vlinders versieren met hun kleurrijke vleugels de roze bloemen langs het pad.
We passeren de Noorse huizen die in hetzelfde rood geschilderd zijn als het rood van hun vlag en het rood van de palen die de Olavsroute aanduidt. Men spreekt van Duitse ‘pünklichkeit maar de Noorse ‘precisie’ is ook niet van de poes.
De palen en aanduidingen die ons het pad wijzen zijn overal even breed, even groot en even lang. Wat een duidelijkheid. Wat een sereniteit.
Onderweg blijft het groen groener dan groen. Het landschap mooier dan mooi.
De nette staat van de huizen van de voorbije week wordt ingeruild voor een ietwat rommeliger aanblik. De straat nummer 700 is eigenlijk een druk bereden weg. Natuurlijk niet zoals de wegen in onze steden in ons landje. Desalniettemin blijft de aanblik vleiend mooi. De ramen in het wit geschilderd, weeral een verwijzing naar de vlag? Of is het andersom? Wat was er eerst? De vlag of de huizen met hun bordeaux-rode verf en witte raamkozijnen?
Op de middag verorberen we onze picknick aan het hotel waar er vier stappers afhaken en kiezen voor de rust in de tuin of hun zachte bed. Vlijtig stappen we verder op een charmant tempo, onze Bartholomeus volgende die niet aflaat kop te trekken met zijn benen vol energie. Een goede leider, een trouwe leider, een attente leider, een leider met verantwoordelijkheid en een leider die alles regelt en steeds opnieuw de taxi ’s belt om zich ervan te vergewissen dat de stappers op hun juiste ‘plaats’ terecht komen op het juiste ogenblik.
Niet veel verder verdrinkt iemand zijn bottin in het Noorse natte slijk. Ook dat hoort bij onze tocht. Toch maar beter ‘op’ de takjes stappen dan ernaast …
In een mum van tijd arriveren we aan het eindpunt, de boerderij Gumdal. Een rijzige reeds grijze Noor komt ons een stempel op ons papier drukken. Fier plooien we dat blaadje in onze rugzak.
We genieten nog na in de zon op het terras van het hotel. Bartholomeus Is een ‘doener’ en steeds oplossingsgericht. Hij zet koffie voor de groep en kookt het warme water voor thee geheel zelf in de keuken. Hij en ik slaan een babbeltje met de kokkin in de keuken, van wie we al weten dat de borden straks worden gevuld met champignonne-soep, rundsvlees en patatjes, en daarnaa een coulis van mango die een zachte kaas zal verstoppen.
De ontelbare witte kaarsen rondom mij zijn reeds aangestoken. De gloed van kaarslicht fonkelt door de ruimten van onze rustig stekje. Wat een plezier, wat een genot.
- Greet
