Olavspad Noorwegen - dag 13
Dag 13 - Gumdal → Skaun kirke (dinsdag 9 september 2025)
20,2 km - 370 hoogtemeters - Zonnige zomerse dag
Het is vandaag terug valiezendag. Met een klein hartje verlaten we ons warm, gezellig charmehotel. Lekker eten en een warme ontvangst in een mooi interieur. Een verblijf om tekoesteren. Waar vind je nog een uitbaatster die, om haar gasten te verwennen, zelf het bos intrekt, paddenstoelen plukt en er nadien een overheerlijke champignonsoep van bereidt?
Maar de dag etappe lonkt reeds veelbelovend. De taxi’s laten ons de valiezen inladen met een goedkeurende blik (wat wil je) en brengen ons naar de boerderij in Gumdal, eindpunt gisteren, beginpunt vandaag. Langzaam bergop, langs het slingerend bospad bergop, langs de iets bredere weg bergop…. en zeggen dat Trondheim op zeeniveau lonkt. Goed, dat belooft dan voor de toekomst.
Het landschap laat ons - eens temeer - niet in de steek. Na enig gestap vormt een mooi meer nog maar eens een betoverend decor. Tijd voor een plaspauze, al dan niet met de teut/tuit, en verstoord door een oude Viking die rustig zijn babbeltje komt slaan waardoor onze Pelegrina’s nog even de plas pauzeren.
Rustig verder dobberend op mijn schoenen maak ik mij de bedenking dat dit toch wel een bijzondere, atypische en uitzonderlijke pelgrimstocht is.Is het passend om te zeggen: ‘ Natuur alleen en alleen in de natuur’? Denk het wel. Vorig jaar wandelden er naar schatting 275.000 pelgrims naar Santiago, hier wandelden er 2.500 pelgrims op het Olavspad richting Trondheim (een meerderheid tussen 23.07 en 29.07, feest van Sint-Olav).
Een handvol pelgrims kruisten tot nu ons pad en we zijn stapdag 11. En zoek onderweg geen winkeltje, geen terrasje, geen ‘buen camino’ groet. Mondvoorraad voor de dag moet je meenemen want onderweg is het van nada. Het is alleen natuur, in al zijn pracht,zijn weidsheid, zijn verborgen geheimen, zijn eeuwige sneeuw, zijn grazende schapen, zijn eindeloze vlaktes, zover je kijkt één slingerend pad. Zo schoon (voor wie van de eenzaamheid houdt). Reflecteren en bezinnen is hier geen probleem. En is het niet o.a. daarom (ook) dat we Pelgrimeren, opgaand in deze schat?
En de wandeling verder vandaag? Noorwegen laat zich terug van zijn mooiste kant zien met zijn variaties aan landschappen. Vandaag kondigen de veenpluisjes een ‘matrassenwandeling’ (verende ondergrond) aan door het hoogveenmoeras, kilometers lang. Gelukkig komen de loopplankjes ons ter hulp als het te vochtig is. Je waant je mijlenver van de bewoonde wereld (eens te meer). Hier is het heerlijk langlaufen in de winter zonder enige twijfel!!! Nu is het nog volop genieten van de najaarszon die ons begeleidt en zweetparels op ons aangezicht tovert.Voor het plukken van de Bergbraam zijn we te laat.
Het veenmoeras gaat slingerend over in een slingerend smal bospad. Aan onze voeten is er een weelde aan paddenstoelen in alle kleur, vorm, grootte en verscheidenheid. Wie een paddenstoelen- encyclopedie wil maken of nakijken kan hier zijn dagen méér dan vullen!
Gevolg van al die be- en verwondering: een obligaat slippertje op Noorse grond zonder erg.Waarom leggen ze hier een glibberige steen zomaar op de weg? Onze lange schaduwen (zo kort na de middag) stuwen ons ondertussen verder Noordwaarts.
Ons groepje van 12 zet zijn tocht onverdroten verder (overlopend van de middagse!!!! rek en stretch enthousiasmerende muziek aan het openluchttheater (=schuilhut met toilet). Smalle boswegels en iets bredere wegen wisselen zich intervallend af tot we na iets meer dan 20 km de Skaun kirke zien opdagen. Een laat Romaanse -vroeg Gotische kerk uit de 11’ eeuw met het oudste originele retabel in de kerk in Noorwegen. Volgens de boekskes een echt pronkstuk. Maar de deuren bleven gesloten. Wat doen Pelgrims dan na zo een prachtige dag? Voor de witte Gotische Kerk wachten op de taxi en genieten van de traktatie van BB: er is hier een winkeltje met cola, water, bier, chips, chocolade,…. Het Pelgrimsleven kan zalig zijn. En onze stempel van de dag hebben we welverdiend op zak. Of de taxi nu op tijd komt of niet: het zal ons een zorg zijn… hoewel we zeer benieuwd zijn naar ons nieuw onderkomen.
- Hans
