Olavspad Noorwegen - dag 14
Dag 14 - Skaun Kirke → Melhus, Camping Oysand (woensdag 10 september 2025)
Stapdag 12
16 km, 420 hoogtemeters, 530 m dalen
Na een verkwikkende nachtrust, of toch zo iets wat ervoor moet doorgaan, op een bed met uiterst scheve poten (haha), is het ontbijt een feest. Met zorg de picknick samenstellen en weg zijn wij.
De Skaun Kirke herbergt een uniek origineel tabernakel uit de 11e eeuw en is de enige kerk in Noorwegen waar het kunstwerk nog aanwezig is in de kerk zelf. Uit alle andere kerken is het kustwerk naar een museum overgebracht.
Al snel volgt het pad een zacht glooiende helling en duiken we het bos in. De gedachten gaan her en der. Ik voel me als een koning te rijk als ik het pad van koning Olav mag volgen. Dan weer op koude hoogten zoals toen we de vlakten van de Dovre Fjell overstaken en nu in de mooie bossen. In mijn gedachten zie ik de hevige Viking met zijn gevolg de woeste onherbergzame gebieden doorkruisen. Wat een macht en energie had die Noor. En ik trippel gewoon in zijn voetsporen, als dat niet plezant is. Hij heeft veel gereisd bedenk ik, hij werd in Frankrijk gedoopt tot Christen. Hij werd verbannen naar Rusland. En toen hij vrij kwam heeft hij de moed en de wil om in Noorwegen het Christendom te willen verspreiden. Een Hitler ‘avant la lettre’. Hij wou terug koning worden van Noorwegen en sneuvelde helaas in de strijd te Stiklestad, ten noorden van Trondheim. Hij kwam terug Noorwegen in via de Noordoostelijke route, het èchte Olavspad bij naam. Rondom de plaats waar hij begraven werd voltrokken zich allerlei wonderen en religieuze krachten van Olav deden de ronde. Het is pas na zijn dood dat Olav heilig verklaard werd. Hij werd naar verluid begraven in de kathedraal van Trondheim. Toen nog Nidaros genoemd, en met de klemtoon op ós! Op de plaats waar nu de kathedraal staat werd ooit een kleine kerk gebouwd, de voorloper van de kathedraal.
Vele pelgrims trokken door het land om zijn graf te gaan bezoeken. Daardoor ontstonden er tal van wegen en kilometers die pelgrims aflegden. Na de middelleeuwen kende de voettochten geen succes meer. Het is pas vanaf 2005, en later, dat de Noren de paden terug gingen onderhouden en nieuw leven werd ingeblazen waardoor het gebruik van de paden terug een opmars kende. Zowel door pelgrims als door kandidaten die één willen zijn met de natuur en er een sportieve uitdaging van willen maken. Nidaros is nu één van de vier belangrijkste pelgrimsoorden ter wereld samen met Compostella, Rome en Jeruzalem.
Het is alsof het bos een rode loper, maar hier is het dan een groene loper, voor me uitrolt waarop mijn stappen gedempt worden door de zachtheid van veen en de vele verscheiden soorten mossen. De ontelbare champignons langsheen mijn pad zijn een veelkleurig franje die het pad afzoomt. Wat een ‘chance’ dat ik als doodgewone kleine stapper hier mag lopen op Olav’s pad! Ik waan me als een ‘koninginnetje’ te rijk!
Ik stap es over een boomwortel, over een paar afgerukte paddenstoelen, over gladde modderige wegen, over een paar ‘plankskes’ die er gelegd worden om de stapper zijn botten droog te houden, en ja zelfs over een muisje. In de bomen rent een eekhoorn als een gek om toch maar niet te laat te komen, heen en weer.
Mijn hoofd is gevuld met blijheid en met alle mooie dingen des levens. Ik denk aan mijn kids en ook mijn schone-kids en mijn kleinzoon, waarvan ik vandaag bericht kreeg dat eindelijk kan KRUIPEN. Mijn hartendief loopt voor me uit. Ik hoef enkel zijn gespierde tred te volgen. Het loopt als vanzelf oefenend naar de volgende uitdaging. Mijn rugzak is zwaar maar ik voel hem niet. Wat heb ik toch gemakkelijke voeten.
Onderweg loopt het pad steeds op en neer. In en uit het bos. Soms is de weg afgezoomd met een koord waaraan we ons kunnen vasthouden tegen het glijden. Gelukkig is het pad droog en gaat de klim of de afdaling met een dooie gemakje.
Ik zie vanuit mijn ooghoek een prachtig gewei van een eland boven de inkomdeur van een prachtige houten Noorse woning hangen. Tja daar zou ik ook wel willen wonen.
Vlinders fladderen van bloem tot bloem. Toch wel opmerkelijk dat er hier in Noorwegen zoveel fladderende vlinders mijn pad kruisen. Het is een ware vlinder-weelde. Enkele paarden begroeten ons. De daken vol mos en gras en kruiden zijn nu eerder een uitzondering dan een regel geworden. We naderen Trondheim. Ons pad geeft uiteindelijk zicht op het fjord.
Jaren geleden hebben kilometers hoge gletsjers de diepe kloven op de aardkorst uitgesleten. Morenen en alles wat op hun pad kwam sleurden ze mee. Diepe dalen ontstonden afgezoomd met hoge uitpuilende rotspartijen. Het smeltwater vulden de kloven en de fjord was geboren.
Op het terrasje in de zon werd ik en die hartendief van mij getrakteerd op een frisdrankje en een frisco met ‘noikes’. Dankjewel dankjewel, het heeft gesmaakt. Heel attent! Straks schuif ik aan tafel en verorber ik met grote gulzigheid het uitstekend diner.
- Greet
