Overslaan en naar de inhoud gaan

olavspad 2025 - 15

groep pelgrims voor de Nidaros kathedraal in Trondheim, Noorwegen

Op het Olavspad naar Trondheim met Buencamino, augustus - september 2025

Olavspad Noorwegen - dag 15

Dag 15 - Melhus, camping Oydas → Nidaros Cathedral (donderdag 11 september 2025)

25,3 km , 410 hm, 400 m dalen

Blog 11 september, laatste stapdag.

We zijn gearriveerd, en hoe….

Na 280 km tussen Nord Sel en Trondheim, 13 dagen stappen, 5780 m stijgen en 6040 m dalen!
En wat een ontvangst in het plaatselijke Pelgrimskantoor. In tegensteling tot Santiago De Compostela krijgen we hier een privé onthaal, met gratis koffie, thee of water met daarbovenop een lekker chocolaatje. En 3 stempels om ons pelgrimspaspoort nog extra glans te geven. En ons diploma. Die lagen klaar, met onze namen al ingevuld.

We worden door de 2 vriendelijke hospita’s uitvoerig gefeliciteerd en we worden uitgenodigd om God te bedanken voor het welslagen van onze Pelgrimstocht.

En zo belanden we bij de eerste waarde van de pelgrim: dankbaarheid.

We zijn dankbaar dat we dit kunnen doen, het is niet iedereen gegeven om deze fysische krachtinspanning te leveren in 13 dagen. We zijn dankbaar voor al het mooie (reeds uitvoerig beschreven door eerdere blogschrijvers en schrijfsters) dat de afgelopen dertien dagen ons pad kruiste. We zijn dankbaar voor het prachtige weer, voor de warme menselijke contacten onderweg met elkaar, voor de charmante en vriendelijke
ontvangst in onze slaapplaatsen en voor de gedienstige taxi drivers die ons elke dag opnieuw weer op tijd op de juiste bestemming afleverden. Het lijkt evident, doch dit is het niet.

We hebben ze gezien, eindelijk… de elanden, voor de kenners een ‘Moose’. Vooral onze Hans begon toch lichtjes te wanhopen dat hij deze prachtige beesten nog niet kon spotten. En vandaag, op amper 8 km voor de finish stonden ze daar plots te pronken tussen het struikgewas: moeder Moose met haar 2 kalfjes. Voor mij aaibare beestjes, volgens mijn hartedief kon ik beter toch voorzichtig zijn.

En zo belanden we bij de tweede belangrijke waarde van de pelgrim: geduld.

Geduld wordt altijd beloond en is vaak de beste raadgever. Zeker gekoppeld aan vertrouwen kom je altijd goed terecht. Het viel vandaag op dat er op bepaalde momenten weinig bewegwijzering was. Als ze er was, week die toch wel af van onze komoot route zeker! Door geduldig te zoeken naar de tekens (kijk eens verder dan je
neus lang is) en door te vertrouwen zijn we ruimschoots op tijd en met een gemiddelde wandelsnelheid van 5 km/u bij ons eindpunt aangekomen.

Om te eindigen wil ik mijn fierheid uitspreken over deze groep Nordic Pelgrims en Nordic Pelegrina’s.
Ze hebben allemaal een fantastische fysieke inspanning geleverd, iedereen luisterend naar zijn eigen lichaam en kunnen. Ze hebben de moed gehad om door te gaan of te beslissen hun lichaam rust te gunnen.
Ze hebben discipline aan de dag gelegd om op tijd bij de busjes te zijn, om de afgesproken uren en afspraken te respecteren.

Waarbij we bij de derde belangrijke waarde komen van de Pelgrim: Respect.

Respect voor de natuur, voor zichzelf, voor de mede reizigers, voor de aangeboden accommodaties en voor de organisatie.

Het Olavspad was een succesvolle ervaring, voor mij een echte Camino waardig. Je kunt je startpunt vrij bepalen, er zijn verschillende aanlooproutes, je wandelt door de unieke natuur, en hier in Noorwegen één met de natuur en de natuur op nummer één, richting een prachtige kathedraal. En net als naar Santiago De Compostela kom je op 10 km voor het eindpunt op een heuvel waarbij de stad en de kathedraal zich van ver laten zien.
Alleen is het hier veel rustiger, veel minder pelgrims, veel minder cafés, om niet te schrijven geen. Je rust, eet en drinkt in de vrije en gezonde open lucht.

Voor de rest, net zoals op andere pelgrimsroutes, is het hier Believe, Hope en Love, zoals we in de kerk van Rennebu hebben geleerd.

Bedankt dat ik deze ervaring mocht organiseren voor jullie allen!

- Bart Baert

Een extra dankjewel aan onze ijverige blogschrijvers en blogschrijfsters die hun vrije momenten gaven aan de poëzie.