Sarria → Fisterra → Muxia, maart 2026 - dag 11
Van Lires naar Muxia ( donderdag 19 maart 2026)
De laatste etappe… die begon niet met een triomfmars, maar met een knipoog van de Camino.
Geen aankomst zoals in de Tour de France op de Champs-Élysées, geen champagne, geen applausmassa. Nee, deze slotdag van Lires naar Muxía had andere plannen met ons!
Na enkele kilometers kozen we eigenzinnig voor het ruigere pad van de O Camiño dos Faros. Alsof de oceaan zelf ons nog één keer wilde testen.
De afdaling naar de wilde schoonheid van de Praia de Moreira was adembenemend… maar wat volgt na schoonheid, is vaak strijd!
Daar stond hij: Monte Facho. In mijn hoofd al snel omgedoopt tot “monsterberg” – een naam die hij met plezier waarmaakte.
Smalle paadjes, venijnige begroeiing… het voelde alsof de natuur ons nog één keer wilde kneden, schuren, vormen. Armen en benen werden niet gespaard, tot bloedens toe, maar opgeven stond nergens in ons woordenboek geschreven.
Dit was geen wandeling meer, dit was een laatste ritueel.
Na een welgekomen pauze in Rego de Cuño en een kort overleg keerden we terug naar de vertrouwde weg van de Camino Fisterra y Muxía. Alsof we na een wilde omweg weer thuiskwamen op het pad dat ons hier had gebracht.
En toen… zonder tromgeroffel, zonder waarschuwing… was het MUXÍA.
We wandelden het dorp binnen, met een mengeling van ongeloof en euforie, tot aan het uiterste punt: het Santuario da Virxe da Barca. Daar, waar de Atlantische Oceaan zijn oerkracht toont en de golven tegen de rotsen beuken alsof ze verhalen willen loswrikken uit steen, eindigde onze reis.We gingen zitten op de ‘magische’ rotsen. We keken. We zwegen. We ademden. De horizon lag voor ons als een open belofte, de zilte lucht vulde onze longen en ergens tussen wind en water voelde het alsof alles samenkwam.
Volgens de legende verscheen hier de Maagd Maria in een stenen boot om de apostel Jacobus moed te geven. Vandaag hadden wij geen visioen nodig. Wij voelden het zelf.
De kracht.
De verbondenheid.
De overwinning.
We hebben het gehaald.
En misschien is dat wel de mooiste les van deze Camino: dat de zwaarste beklimmingen je niet breken, maar je blik verruimen… tot aan een horizon die je nooit meer loslaat.
Dank aan de vele aanmoedigingen van mijn Facebook vrienden.
Dank aan Bart Baert die de Champagne voor straks al heeft koud gezet om op deze geslaagde Caminoreis te klinken.
Dankjewel Danny voor de onbegrensd hulp en veilige ritten.
Dankjewel aan mijn Camino wandelvrienden
G, de zwarte diamant van onze reis
P&V, de immer positivio
C, de opa met een gouden hart
Dank voor de vele mooie momenten en verrijkende gesprekken.
Ultreia!
- Joris
