Sarria → Fisterra → Muxia, maart 2026 - dag 10
Van Fisterra naar Santo Estevo de Lires (woensdag 18 maart 2026)
De wereld eindigde gisteren aan de rand van de oceaan. Vandaag vertrokken we uit het centrum van Fisterra.
Busje in, busje uit, de rugzak op, schoenen vast, en stappen. Maar vergis je niet: wat volgde had niets van “gewoon”.
Vanuit het hart van Fisterra pikten we opnieuw de Camino de Fisterra y Muxía op. Al snel lieten we de laatste huizen achter ons en werden we opnieuw opgeslokt door het landschap. De weg trok ons omhoog, weg van de drukte, richting stilte. En daar lag ze weer: de oceaan. Altijd aanwezig, als een onvoorspelbare metgezel.
De paden waren ruig en open, met zichten die je klein maken. Geen franjes, geen filters. Enkel wind, zout en horizon.
En toen besloot Bart het script te herschrijven!
Onze reisleider Bart Baert week plots af van de Camino. Geen gele pijlen meer om te volgen. In plaats daarvan trokken we richting de wilde ruggengraat van de Costa da Morte. Alsof we uit het boek stapten en zelf een hoofdstuk begonnen te schrijven.
Wat volgde was… intens.
We daalden af naar stranden en kliffen waar de natuur geen compromissen sluit. De afgrond gaapte naast ons, stil maar dreigend. Hier zijn schepen vergaan, levens gebroken. En dat voel je. Elke stap dichter bij de rand was een spel tussen controle en overgave.
Op een bepaald moment stonden we slechts enkele meters van de diepte. Mijn gedachten tolden. Angst kroop onder mijn huid, maar tegelijk was er ook verwondering. Die rauwe schoonheid. Die onverbiddelijke kracht van de natuur. Het was alsof de plek je testte: durf je hier echt te zijn?Bangelijke momenten, letterlijk en figuurlijk.
Maar zoals het hoort op de Camino: we vonden elkaar terug. We klommen opnieuw omhoog, weg van de rand, terug naar het pad. De rust sloop langzaam terug bij mezelf. Ademhaling en hartslag zakken. Er zijn blikken die elkaar weer vinden. Alsof de oceaan mij even had getest… en daarna weer losliet.
Een kortere etappe vandaag, maar zonder twijfel voor mij althans de meest intense van onze hele Camino. Minder kilometers, meer verhaal. Dit was geen traject op een kaart, maar een dag die zich vastzet onder je huid!
We bereikten uiteindelijk Santo Estevo de Lires, waar het landschap even zachter wordt en de stilte anders klinkt. Hier geen strijd meer met de elementen, maar een voorzichtige landing na een dag vol ruw randwerk.
Morgen wacht de laatste stapdag: van Lires naar Muxía, langs de grillige kustlijn van de Camino dos Faros. Nog één keer de oceaan als gids, nog één keer stappen tussen land en water, tot het verhaal zich zachtjes laat afronden.
Wie omhoog trekt wordt beloond met iets groters!
Ultreia et Suseia
- Joris
