Sarria → Fisterra → Muxia, maart 2026 - dag 9b
Wandelen naar de rand van de wereld – van Cee naar Fisterra (dinsdag 17 maart 2026)
Vandaag voelde als een kantelpunt in onze reis. We werden wakker in ons hotel Insua in Cee, waar de dag rustig op gang kwam. Geen busje, geen verplaatsing vooraf, maar gewoon de deur uit en stappen. Recht richting Fisterra, met dat lichte gevoel dat er iets bijzonders zat aan te komen.
De eerste kilometers trokken we opnieuw landinwaarts in.
Het pad slingerde door dorpen en langs groene stukken natuur, alsof het ons nog even wilde vasthouden, nog niet helemaal klaar om ons los te laten richting de kust.
Maar zoals elke goede verhaallijn bouwde ook deze dag langzaam op. Naarmate we vorderden, veranderde het landschap subtiel. De lucht werd opener, het zonlicht feller, en ergens in de verte begon je het al te voelen nog voor je het zag: de oceaan kwam dichterbij!
En dan, plots, lag hij daar. Aan Praia de Langosteira brak het uitzicht helemaal open. Het strand strekte zich uit in een lange, brede boog langs de kust.
Niet veel later bereikten we Fisterra, waar de haven bruist van leven. Vissersboten dobberen er rustig en de geur van verse vis hangt uitnodigend in de lucht. Het was verleidelijk om hier langer te blijven hangen, maar er was nog één plek die op ons wachtte.
De weg naar Cabo Fisterra voelde als een laatste, betekenisvolle aanloop. Elke stap bracht ons dichter bij dat punt waar het land ophoudt.
En dan sta je er. Aan de vuurtoren, met voor je niets dan water en horizon. Stilte, ruimte, en dat besef dat moeilijk in woorden te vatten is. We zijn hier geraakt.
Stap voor stap.
Kilometer na kilometer.
En toch is dit nog niet het einde van onze reis. Morgen trekken we verder van Fisterra naar Lires, en pas overmorgen volgt onze echte laatste etappe richting Muxía.
Vandaag voelde als een mijlpaal, een moment dat blijft hangen.
Ons 2de doel was bereikt.
Na deze intense dag bracht het busje ons naar Muxía, waar de Parador Costa da Morte als het ware uit de rotsen oprijst. Vanuit onze kamers kijken we uit over de oceaan.
De zon verdwijnt nu langzaam in zee en kleurt de hemel zacht.
Sommige momenten hoef je niet vast te houden. Die nestelen zich vanzelf.
“Finisterre: het einde van de weg, het begin van het verhaal.”
- Joris
