Sarria → Fisterra → Muxia, maart 2026 - dag 9a
Van Cee naar Finsterre (dinsdag 17 maart 2026)
16,5 km, 390 HM
To The End
Vandaag wandelen we naar Finisterre. Hoog op het verlanglijstje van J, onze mede pelgrim die voor de tweede keer meestapt met onze organisatie.
Voor mezelf de derde keer.
De eerste keer 2 jaar na het overlijden van mijn kinderen, nu 14 jaar geleden.Allicht dat ik me daardoor hier, op deze plek, zo verbonden voel met Annelies en Brecht.Toen diep geworteld in verdriet en pijn. Vol woede en onmacht. Op zoek naar acceptatie en diepgang en nieuwe horizonten.
Nu dankbaar om de kracht en doorzetting die ze me hebben gegeven om inspirator en bezieler te worden van Buencamino. De totale wandelbeleving. Wandelen als bron van stilte en inzicht. Wandelen als het beste medicijn voor menig lichamelijk en mentaal lijden. Zoals we ook samen deden bij leven, het liefste dicht bij zee.
Toch apart dat die inspiratie voor het eerst in mij opkomt op de plek die verwijst naar “het einde van de wereld”. Daar waar de zon ondergaat in de Atlantische oceaan en niets meer valt te zien, behalve water. Voor mij zo waar een “zee van mogelijkheden” om mijn kinderen te laten verder leven, niet alleen in mijn hart en gedachten. Ook in mijn professionele bezigheden.
En ja, de zon is onze metgezel vandaag. Voor de tweede dag op rij.
De wandeling van Cee naar Finisterre is sowieso al één van de mooiste voor mij op een Camino weg.
Met de zon erbij is ze gewoon subliem.
De zee blinkt nog meer in haar golven. De stranden schitteren nog geler, zelfs witter. De schaduwrijke bossen geven extra kleur aan de dag. De extra vitamine D geeft ons extra kracht om het heuvelachtig parcours te temmen.
De vele foto’s genomen door alle groepsleden, de één natuurlijk al wat meer dan de ander, zijn de stille getuigen van deze schitterende dag. De groepsfoto aan km paal 0 mag uiteraard niet ontbreken. Net als de frisse dorstlesser en koele “gelado pelegrino”op het zonovergoten terras van de Cabo Finsterre.
We hebben ons tweede diploma dan ook dubbel en dik verdiend.
“Wanneer stilte meer zegt dan woorden” staat op de muur van het afsluitend terras. Een wijsheid die ik graag met iedereen deel.
Dankbaar voor iedereen die me de kans heeft gegeven dit waar te maken en te beleven.
- Bart
