Via Tolosana (Voie d'Arles), juni 2026 - dag 9
Sangüesa → Abinzano (vrijdag 12 juni 2026)
9e stapdag - Camino Arigonès – 12.06.2026
Van Sangüesa naar Abinzano - 20,3 km - 530 hm
Als een serpentine sluipen we tussen de marktkramers door. De kerk in Sanguësa is dicht. Gesloten. Spijtig! In de verte spot ik terug de ooievaar. Een teken aan de wand?
Nog een leuke snelle opwarming op het grasperkje naast de kerk en ik start mijn 9e dag. Mijn knieën lijken gesmeerd deze vakantie. Het stappen gaat vlotjes. Mijn passen lopen over de brug over de rivier. Een kunstig metalen constructie wijst op een kranige architect.
Bruidssluier kronkelt over een afsluiting. De zon speelt met het bijna doorzichtige bloempje van de plant. Even verderop begroeten bloempot-mannetjes vanop hun balustrade de voorbijgangers. Zo ver als ik kan kijken zie ik alweer graan en gerst en graan en haver en graan.
Nu weet ik waarom in de musical ‘My fair lady’ de professor de ongegeneerde en dialect sprekende dienstmeid laat zingen: “Het Spaanse graan zal de orkaan doorstaan!”. Hij maakte het dienstmeisje tot een dame. Hij sleutelde aan de fonetiek, tussen vierkante haakjes, geheel mijn stokpaardje. Maar de vierkante haakjes vind ik niet op deze pc, haha. Hier in Spanje zijn wel degelijk honderden hectaren graanvelden te bespeuren. Niet voor niets de graanschuur van Europa.
Op de kam van de heuvels rondom mij zie ik vele windmolens. Ja er moet hier dus veel wind zijn.
De zon klimt hogerop aan het firmament. We passeren ook een groen gewas dat aanvoelt als een nog niet rijpe zonnebloem. In de uitgestrekte velden staat her en der een ruïne die getuigt van eerder dienst doende opslagplaatsen voor graan. Zelfs een wijngaard kruist mijn pad.
Het pad gaat gestaag omhoog. Heel langzaam maar zeker. Het pad is makkelijk vandaag.
Het staptempo van de groep is aarzelend traag en lijkt soms op een slow motion. Gisteren waren we met vier stappers. De twee dames die gisteren even een pauze nodig hadden, hebben zich vandaag terug bij de groep gevoegd. Het wordt 27 ° C. Een mooie zomerse Spaanse temperatuur.
Onderweg passeren we koeien. Zo met van die lange gebogen hoorns. Geweldige beesten, maar ik bekijk ze toch liever vanop afstand.
Het broodje met de èchte Jamon (chamon) Iberico smaakte voortreffelijk en verdween gretig achter mijn kiezen. De geur van prachtig gevormde gele brem dringt mijn neusgaten binnen en ik sluit even de ogen om het allemaal in me op te nemen.
Honderden vlindertjes fladderen rondom mij wanneer ik het schaduwrijke struikgewas voorbij stap. Ze houden zich daar schuil. Ze botsen tegen mijn wangen en het lijkt of ze me zachte kusjes komen geven. Ze zijn zo geruisloos vol leven en zijn als pluimpjes die in de lucht dwarrelen. De koninginnenpage zuigt vlijtig de nectar uit de bloemen.
De naaldbomen werpen reeds hun dennenappels af. Ze zijn over de aarde weg gestrooid als zwarte peper. De slordig geschilderde pijlen van de voorbije dagen, waarvan ik vermoed dat ze door een lustige schilder zijn getekend die te diep in het glas keek, hebben nu plaats gemaakt voor tegeltjes in azuurblauw met gele pijltjes.
Het pad loopt grillig door en is een stevige aardkorst onder de warme zon. De koeien sporen zijn diep weggedrukt in de aarde daar waar ooit een dikke laag modder over de weg lag. Gelukkig is alles nu hard en is er geen modder die mijn botten zwaar maakt. Enkel stof waait op en verkleuren de bottines grijs.
Af en toe komt er een rustpauze om het water door onze mond te laten spoelen. Mijn 2 L vocht onderweg heb ik weer ingeslikt.
We stopen vandaag na 20 km in Abinzano. Ik was graag doorgestapt maar het tempo lag vandaag niet zo hoog waardoor er beslist werd om rechtstreeks naar ons mega mooi rustiek hotel El Toro te rijden.
Een plons in het spa-gedeelte met de vele krachtige jet-streams masseren mijn spieren en schouders.
Respect, geduld, concentratie en discipline is mijn motto van de dag.
“Do not go where the path may lead, go instead where there is no path and leave a trail.”
- Greet
