Noorwegen, Vallsdalsleden, augustus-september 2026 - dag 10
Dag 10 - Fokstugu → Hageseter (zondag 6 september 2026)
20,9 km - 390 hoogtemeter
Dan toch teveel rendier gegeten gisterenavond? Of was het het overheerlijke dubbel-portie-dessert dat me nu parten speelt? Moeizaam slik ik de granen en de yoghurt in. Mijn inspiratie voor het lunch-pakket is dan ook ver zoek.
De taxi-man legt uit dat het gebied waarin we ons bevinden tot -4 °C kan gaan in de zomernachten en tot zelfs – 42 ° C in de winternachten. Met een gemiddelde van – 27 °C. Als rescue-taxi helpt hij reizigers die in nood komen ophalen. Vorig jaar haalde hij zelfs twee doden op. Wat een variatie in zijn spannende job.
Even later begint de wandeling met glad gestreken plooien. De ‘meteo’ voorspelt een dagje zonder regen. Al snel moeten we de jas aantrekken. Maar we zijn altijd goed voorzien van buff, flees, muts, windstopper, regenjas en regenbroek in onze kleerkast-op-de-rug-zak. Enkele keren van outfit wisselen kost ons geen moeite en tijd … we zijn ondertussen getraind in aan- en uit- trekken van vanalles en nog wat.
We bevinden ons weldra op de fantastische, bijna, hoogvlaktes. Vandaag tot 1190 m hoogte. Ik trippel ondertussen behendig tussen kunstige mossen, dieprode plantjes, laag struikgewas en vaste rotsen. Water in overvloed. Het zit hem vandaag vooral in de ondergrond. De natuur in Noorwegen lijkt op een schilderij waarin de laatste penseeltrek nog niet gestreken is.
In die pracht liggen her en der rosten en stukjes steen uit bergkristal. Ik wil graag een giga rots meenemen, maar de schoonheden liggen stevig vast in de ondergrond.
Desondanks ons gekwebbel, ons gelach, onze zever-praat tonen zich plots in de verte twee majestueuze elanden. Donkerbruine sierlijke dieren, ondanks hun log voorkomen, staren ons aan. Ze zijn alert, ja natuurlijk, zij zijn in de minderheid. Zou het moeder en kalf zijn of eerder een koppeltje? Dat kunnen we moeilijk ontwarren vanop die afstand. De dieren spelen voor zeker en lopen met hun lange poten bergafwaarts en springen met zekere tred over de lage begroeiing waar wij, met onze minder elegante benen, met moeite overheen komen. Wat een hemels geschenk om dit tafereel te mogen aanschouwen.
Fotootje hier en fotootje daar, zo komen we vlijtig vooruit in dit uitgestrekt decor. We lunchen op een verlaten terras met houten meubels wat oooh zooo goed doet aan onze dijen en zitvlak. Die kaas en hesp en de confituur er nog bovenop met een knapperige tomaat erbij smaakt. Interessant genoeg ligt er aan de zijkant een perfect en mooie schedel van een eland. De oogkassen, de neusholtes en het gewei zijn intact. Zijn gebit geniet mijn volle aandacht. Er bloeit daar zelfs een mooie zonnebloem en een mooie paarse papaver waarvan ik me laat vertellen dat dit een ‘specialiteit’ in de Noorse tuin is.
We lopen over ‘plankskes’ door het drassige veen waar het tè drassig is. Wat een luxe dat die Noren ons hier aanbieden. Onderwijl zingen de ‘zangers’ onder ons Vlaamse liedjes vanuit de kindertijd. Niet altijd met de juiste toon en de juiste noot maar dat doet geen afbreuk aan onze goed geluimde goesting om door te stappen.
Nog even stoppen voor het vier-uurtje al was dan om drie uur op de houten bank aan het meertje 4,4 km van ons einddoel. De zon doet haar best om ons te verwarmen. Jaja mijn blote benen houden stand tussen een temperatuur van 3 tot 11 °C en af en toe besprenkeld met regenwater. Ik beloof mezelf om morgen toch een lange stapbroek aan te trekken.
We eindigen in de voor mij nostalgische Hageseter Turisthytte waar ik geniet,, op kosten van de vrijgevige coach, van een super super super lekker kwart-na-vier-vier uurtje. Pannacotta kaas met een roomachtig iets in verwerkt met erbovenop gesuikerde aardbeien.
Bij aankomst in ons hotelletje zijn het de tientallen paardjes die ons tegemoet huppelen. Nog snel een theetje om de namiddag af te sluiten.
Het hete water op mijn rug doet wonderen!
- Greet
