Noorwegen, Vallsdalsleden, augustus-september 2026 - dag 11
Dag 11 - Hageseter → Kongsvold (maandag 7 september 2026)
7,6 km - 530 hm
Muskusosspotting: 7,7 km en 290 HM
Beste Buencamino bloglezer
Vandaag wandelen we over het allicht allermooiste deel van de Kongevei of Dovrefjell
route. Het pad met prachtige uitzichten over de beroemde berg Snohetta. Met zijn 2286
m één van de hoogste bergen van Noorwegen. We volgen het pad dat sinds eeuwen één
van de belangrijkste passages over de bergen was en loopt richting het Noorden van
Noorwegen.
We starten om 9u30 in Hageseter, onze stop van gisteren. De hemel kleur grijs, niet
direct dreigend. Snel gaat de weg lichtglooiend op en neer. Op een smal bospad
omzoomd met witte mossen. Het lijken minuscuul kleine bloemkoolroosjes. De grote
exemplaren bewaren ze om onze borden bij het diner mee te dresseren. In combinatie
met broccoli en wortelen. Lekker. Gezond. Veel.
Na 5,5 km passeren we ons hotel van de afgelopen 3 nachten, Hjerkinn Fjelstue. Een
echte aanrader. We gaan op zoek naar de kerk en duimen dat ze open is.
We hebben geluk. We worden hartelijk met open armen ontvangen door de plaatselijk
vrouwelijke toezichthouder van de kerk. Ze overlaadt ons met gratis koffie, thee en
koekjes. We profiteren om echte kaarsjes te branden voor onze dierbaren en een stil
moment in te lassen. Zalig.
De kerk van Hjerkinn, EYSTEINKYRKJA, werd gebouwd in 1969. Ze is genoemd naar
Koning Eystein Magnusson, Koning van Noorwegen van 1103 tot1123. Hij liet ze bouwen
op de grens van Oppland, Hedmark en Trondelag. De nieuwe kerk is een klein modern
gebouw opgetrokken uit beton en pyriet kristal dat schittert onder de zon. Als ze schijnt
natuurlijk. De vorm refereert naar de berg “Snohetta”. De tekenaar is architect Magnus
Poulsson. Een juweel om naar te kijken, zowel van binnen als van buiten.
Ze doet in het zomerseizoen tevens dienst als ontvangstruimte voor pelgrims op weg
naar Trondheim. Het is voor het eerst dat ze ook 3 voormiddagen per week open blijft in
september. Van geluk gesproken.
Bij het verlaten van de kerk rond 11u30 worden we verwelkomt door de eerste flauwe
zonnestralen en een kudde schapen. Snel vinden we de aanwijzingen om onze weg
verder te zetten richting Kongsvold.
Vanaf hier tot in Kongsvold lopen de Gudbrandsdalsleden en de Koningvegen samen. We
worden dus geleid door de reeds vertrouwde rode kruisen van de pelgrimsweg en de
blauwe kronen van de Koninspaden. De brede wandelweg ( lijkt wel een
wandelautostrade in gravel steentjes) gaat gestaag doch zeker voelbaar omhoog tot
1210 meter. We passeren het plaatje dat aanwijst dat het nog 208 km tot in Trondheim is
en we zetten de afdaling in. Niet zonder eerst versteld te staan van het adembenemend
zicht dat we krijgen net voorbij het hoogste punt. Allemachtig wat prachtig!
Formidastisch!
We komen rond 12u45 aan bij de steen van H om onze zelf klaargemaakte lunch te
verorberen. Rusten kan ook deugd doen.
Om 13u15 dalen we verder af richting E6 en aangekomen op de parking voor
Mobilhomes gaat de weg weer gestaag omhoog langs een typisch Dovrefjell wandelpad:
zigzaggend, omringd met witte en andere kleuren alpiene planten zoals oa rendieremos,
zeldzamen bergbloemen zoals de gletsjerboterbloem en andere dwergberken.
Het verre gezoem van trein en vrachtverkeer wordt gecamoufleerd door het veelvuldig
stromende water van bergbeekjes en riviertjes en niet te vergeten, het gebel van menig
schaap dat de Dovrefjel als thuishaven heeft tot bij de start van de winter.
Knap hoe die Noren natuur en economie laten samen gaan zonder elkaar echt te
verstoren.
De laatste 2 km gaan weer bergafwaarts richting ons eerste tussendoel van de dag
Kongsvold. Een hotel, pelgrimsherberg en voormalig bergstation. De oudste gebouwen
dateren van1720. Daarnaast is er ook een permanente tentoonstelling over de
nabijgelegen natuurgebieden en een collectie historische voorwerpen. Je kunt er super
goed eten en … we krijgen er nog eens een stempel.
Van daaruit gaan we op zoek met 4 liefhebbers naar de Muskusos, een plomp holhoornig
hoefdier, zeer nauw verwant met geiten. Je krijgt ze niet zomaar te zien. We moeten
daarvoor eerst een ferme klim van 280 hm met 21% hellingsgraad overwinnen. Over een
rotsachtig parcours.
Geen Muskusos te zien vandaag. Onze fysieke inspanning wordt enkel beloond door een
prachtig landschap. Enigszins ontgoocheld lopen we in vliegende vaart terug naar
beneden, niet geheel zonder gevaar van vallen. Alles om de taxi van 17u45 te halen die
ons terug naar Hjerkinn brengt waar we onze laatste van de 3 overnachtingen
doorbrengen. Grote verrassing wanneer een 10 tal minuten later een foto in onze
whatsapp groep verschijnt van 2 muskusossen. Onze taxichauffeur had ze zomaar
gespot langs de weg nadat hij ons had afgezet ….
De maaltijd zal deugd doen, ons bedje en een gezonde nachtrust des temeer. We horen
de regen neergutsen op de daken. Daar zijn we tenminste van gespaard gebleven.
Op naar morgen voor onze voorlaatste dagtocht van deze camino in Noorwegen.
Anders pelgrimeren. Waar de natuur en de weidsheid het winnen van de massa en de
commercie. Waar stilte en rust ons overstelpen. Waar we telkens weer versteld staan
van de prachtige vergezichten, omringd door water, bergen, mossen en schapen. Waar
de meeste paden echt onverhard en onvoorspelbaar zijn. Waar stempels een schaars
goed zijn. Waar lichaam, zintuigen en geest extra geprikkeld worden.
Kortom: Pelgrimeren in Noorwegen, meer dan bidden met de voeten. Waar de nadruk
ligt op on-t-moeten. Een zegen voor het leven. Om nooit meer te vergeten.
Buencamino groeten,
Bart & Co.
