Noorwegen, Vallsdalsleden, augustus-september 2026 - dag 2
Dag 2 - Gudbrandsjuvet → Steindalstølen (zaterdag 29 augustus 2026)
Hierbij de eerste blog, iets langer dan gepland….:
Heyhey,
De Buencamino blog-volgers die wisten dat er terug enkele Pelgrims op pad zouden gaan, zullen zich al afgevraagd hebben of er nog (traditiegetrouw) zou geblogd worden alsof tradities voor eeuwig gegrift staan in steen… Geen 🆘, ze blijven bestaan maar misschien iets anders???? Wie weet…. (ik weet het ook niet).
Feit is: we zijn donderdag 27 aug vertrokken en jullie waren reeds verwittigd via Facebook en er is jullie ook al een eerste blik op het Pelgrimsgezelschap en omgeving gegeven.
Vorig jaar was de weg van Olav BB zo goed bevallen (dankzij de natuurlijke en menselijke omgeving) dat hij ook dit jaar de Noordelijke horizon verder wou verkennen.
Hij koos voor een combinatie van de Valldalsleden en de Gudbranddalsleden. Dat zegt jullie natuurlijk niets (begrijpelijk) en ook ons niet als we dat door een Noor horen uitspreken. We denken op slag ergens een paar verkeerde afslagen te hebben genomen.
Maar goed: na een stipte KLM ✈️ zijn we donderdagavond goed geland op de internationale luchthaven van Ålesund, een voorschoot groot maar de landingsbaan was net lang genoeg om te vermijden dat we onmiddellijk kennis zouden maken met het Fjord water.
Startplaats van de Valldalsleden, je raad het nooit…. VALLDAL (in feite Sylte). Het is de plaats waar onzen Olav voet aan wal heeft gezet om die Vikingen nog maar eens een les te leren en hen tot de orde te roepen. De sukkelaar werd onmiddellijk geconfronteerd met een zeemonster maar geen nood: hij nam dat serpent onverschrokken vast en kwakte het meteen tegen de rotswand. Het moet daar met een enorme vaart tegen terechtgekomen zijn want na 1000 jaar hangt het silhouet er nog. Legendes zijn toch leuke bedoeningen…
Soit, terug naar 2026 en ons: intrek genomen in het Valldal Fjord hotel en de ohs en de ahs vlogen in het rond. Zoals ze bij ons zeggen: een ‘schuune doeninge’ met 👌 bedden en een heel lekkere 🧑🏻🍳. We zijn wel Pelgrims maar natuurlijk ook Bourgondiërs en beoordelingen gaan zo gemakkelijk langs de maag…
Vrijdag eerste stapdag in de Noorse hoofdstad van de 🍓. Echt waar, dankzij het ideale terroir en klimaat! Jullie kennen de Buencamino stappers ondertussen: dolenthousiast (de eerste dag) en vol energie. Na een kort bezoek langs de kerk (stempel, je weet wel) vatten we de weg aan met na enkele honderden meter de eerste klim. Opwarmertje voor ons, voor onzen Olav was het blijkbaar andere koek. Lag het aan zijn schoenen of zijn fysiek? In elk geval, bovenaan de eerste (voor ons verwaarloosbare) klim moest hij met zijn volgelingen al zijn eerste rustpauze inlassen: de steen waartegen hij leunde staat er nog scheef van en het kruis bovenaan blijft ternauwernood erop staan.
De route wordt vervolgd, we sluipen voorbij het veld van de kleiduifschieters en wandelen rustig langs de aardbeienvelden onder een stralend blauwe hemel, genietend van de prachtige indrukwekkende natuur. Een gepast opwarmertje voor de eerste dag en we nemen dan ook rustig de tijd om in de zon onze picknick aan te slaan. Groot is dan ook onze verwondering dat de parcoursbouwer het heeft aangedurfd nadien van de Pelgrimsweg een parcoursweg te maken met alle denkbare hindernissen die ons bijna nopen als onverschrokken helden de steenlawines over te gaan/kruipen en de steilste helllingen te overwinnen. Voeg daar dan nog bij dat Komoot ons blind maakt voor de juiste weg en het is niet verwonderlijk dat op de eerste dag reeds de fata morganas hun intrede doen: de kruisjes vooraan de rijen frambozen om ze op te leiden (er zijn er hier veel) aan de andere kant van het veld worden aanzien als een oorlogskerkhof (dat heb je met die Westhoek mensen), zeker onder een helling waar enkele honderdduizenden jaren geleden een lawine plaatsvond. We waren van het rechte pad afgedwaald en kwamen uiteindelijk uit het bos gekropen achteraan het tuintje waar een al oudere Noor rustig zijn houten terras aan het aanleggen was… Eens de man vriendelijk maar zeker overtuigd was dat het geen gedrogeerde Aliens waren maar slechts 7 Belgen die even de weg kwijt waren, ontdooide hij volledig en was hij zo vriendelijk ons de weg te wijzen naar het dichtstbijzijnde café (alcoholvrij) die tegelijkertijd ook ons eindstation voor de dag was (Gudbrandsjuvet).
Eindstation van dag 1,vertrekpunt van dag 2.
Ik bespaar jullie wat daartussen allemaal gebeurd is want het lekkere eten, de noodzakelijke ingrepen om de drooglegging na een dag stappen op te heffen, het overvloedige ontbijtbuffet en de heerlijke nachtrust zouden jullie alleen maar ongelukkig maken. Dat we hier ondertussen een historisch gebeuren meemaken met het overlijden van de Noorse koning mag in het royalistische Noorwegen niet onvermeld blijven (alle vlaggen aan de huizen onmiddellijk halfstok en een rouwfoto met brandende kaars in de lobby).
Dag 2 begint met frisse geest, aangescherpte blik en het rechte pad. Dit belet niet dat iemand galant ruggelings onderuitglijdt om liggend de grijze lucht tussen de bladeren te bewonderen. En vandaag ook een primeur: door de bergen, de beperkte wegen en de afstand is het onmogelijk opgehaald te worden op punt B (A is het beginpunt, ten overvloede mocht iemand dit uitzonderlijk niet weten). Gevolg: vandaag gaat het van A naar B en terug naar A, het eindpunt van gisteren. Terug een prachtige wandeling met op naar het keerpunt toe een pittige maar regelmatige stijging van een kilometer om aan te komen zigzag gewijs in een bucolisch landschap. Onderweg werden we begeleid door het symphonie orkest van de schapen, die ons op de terugweg terug heerlijk begeleid hebben met een oorverdovend gemekker in C-groot (of toch iets in die aard).
Vandaag werd niet van het rechte pad afgeweken, hadden we tijd om de zompige grond en de paddenstoelen te bewonderen en werd gepicknickt onder de bomen waar duidelijk aan veel schapen iets meer gedaan hadden dan alleen maar mekkeren.
Shit, ik zou nog meer kunnen schrijven over vandaag maar, beste. Blog-lezer, ik word binnen enkele minuten verwacht op het aperitief met aansluitend diner en moet dus noodgedwongen afsluiten.
Tot horens en lezens, ik weet niet of het morgen iis (e weet nog wel, die wijzigende tradities)…
Nog 1 klein weetje: wanneer je wacht op de taxi die te laat komt en je ziet hem in de draai aankomen dan zeggen de Noren ‘edelig’ (allesbehalve uitgesproken zoals je leest) - ‘eindelijk’
- Hans
