Noorwegen, Vallsdalsleden, augustus-september 2026 - dag 3
Dag 3 - Overdalen Kirke → Kabben (zondag 30 augustus 2026)
19,1 km - 980 hm
Met zorg beleg ik het vers gebakken malse brood. Ik kies voor de schimmelkaas. Met nog wat yoghurt en fruit en nog een potje verse groenten denk ik deze dag te kunnen doorkomen.
De taxi rijdt ons naar het startpunt. Ideaal om nog wat te mijmeren en de foto’s van gisteren te sorteren op de gsm. Iedereen is goed geluimd. Het gelach vult de ruimte van de bus. Onze chauffeur is doodernstig, zoals het een Noor betaamd.
Over de Trollstigen, een slingerende weg (een col) met 11 scherpe haarspeldbochten, ligt het beginpunt van de wandeling. Een traject helemaal door Buencamino in kaart gebracht.
Het pad begint na een lichte daling vrij snel gestaag omhoog te kruipen. Wij doen ons uiterste best om met ijver te klimmen. Het blijft en blijft klimmen. De weg is een prachtig smal paadje doorheen bossen. Even later worden de bomen struiken en worden de struiken gewoon grassen en mossen.
We klimmen tot op bijna 1.000 meter hoogte. Het landschap is gewoon prachtig en doet denken aan de oversteek van vorig jaar over de Dovrefjell. Mossen gegroepeerd als crème-witte frambozen, rode blaadjes die de herfst inzetten, paddenstoelen die weelderig bloeien, katoenpluizen die wuiven in de wind …
Stromend water overal. Nooit te kort in het Noorse landschap. Het klatert en stroomt alsof het achternagezeten wordt door honderden trollen. Want we bevinden ons in Trollenland. Elke rots overdag wordt in de nacht een trolletje. De trollen gaan ’s nachts op stap en doen de kleine kindjes schrikken. Om dan weer bij de eerste zonnestralen te verstenen.
De lunch smaakt overheerlijk. Het Noorse water is helder en streelt mijn tong alsof het een fijne champagne is. Sterk en dapper slikken we de kilometers. Het enthousiasme stijgt. We genieten met volle teugen. Iedereen is gelukkig en blij om van dit landschap te kunnen genieten. We nemen tientallen foto’s van de Noorse pracht. Het pad dat vaak geen pad is slingert overal tussen de rotsen door. Onze enkels worden op de proef gesteld. Ook de minst getrainde onder ons doen het schitterend.
Na het hoog plateau gaat de weg weer dalen. De struiken komen terug, de bomen sieren alweer het landschap. Kilometers glijden onder onze schoenzolen door. Gelach klinkt in de lucht. De mist trekt dan es weg en is er even later terug. Mistdruppels sieren onze haren. We lijken wel bewegende plantjes in het natuur-theater.
Voor de laatste dalende kilometers verdwijnt het pad helemaal. We tjokken doorheen water, moerasgebieden, en over bussels struiken en planten. Ooooh wat een beleving. Wat een avontuur!!
Met de hulp van twee Noorse dames krijgen we onze taxi in het vizier. We hadden geen gsm bereik en konden de taxi-Noor niet verwittigen hoe laat we zouden op ons eindpunt staan.
Moe maar helemaal in onze nopjes strijken we neer in het zwarte leder van de taxi-fauteuils. Op de noten van "Dit is de allereerste keer" van Rita De Neve zingen we mee onze volgend slaapplaats tegemoet.
- Greet
