Noorwegen, Vallsdalsleden, augustus-september 2026 - dag 4
Dag 4 - Kabben → Bjorli (maandag 31 augustus)
20,1 km - 280 hm
Als het niet ware geweest dat ik gisteren een weerbericht zag op het scherm in ons hotelletje, had ik waarschijnlijk wel mijn regen-stap-gerief al aangetrokken van in den beginne.
Met veel optimisme rijden we met ‘onze’ bus en ‘onze chauffeur’ mee naar het startpunt. Achter mij hoor ik een geritsel van jewelste. Daar trekt men met man en macht de regenbroek aan. Ik volhard ook vandaag in de korte short.
Ons pad voert ons al snel doorheen die mooie Noorse natuur. Je weet wel, met al dat mos, die sierlijke bomen, de gladde waterplassen omzoomd met katoenen pluizen. Ook de mosjes van gisteren zijn weer van de partij. Wat een kleurenschakeringen, wat een schilderspalet! De rivier dondert met volle gedruis links van mij. Ze snijdt het mostapijt in tweeën.
De kentekens voor onze weg zijn overvloedig aanwezig. Gisteren te weinig vandaag precies nu ècht wel teveel. Was dat een wedstrijd tussen twee Noren om zoveel mogelijk plaatjes op bomen te nagelen en in bomen te hangen? De wegwijzertjes zijn overal en altijd bordeaux rood met een perfect vierkant porseleinen wit plaatje met hetzelfde bordeaux kruisje erop.
Hier en daar poseren we voor een foto. Zes mensen rondom mij blijven lachen en stappen gezwind verder. Ik zal mijn knietjes maar wat smeren. Mijn stokken dragen me als het ware verder over de vele hobbels en rotsen en struikjes en plantjes en grassen. Vele mini riviertjes steken we over. Mijn botten glijden al es weg, floeps het water in. Rondom mij zie ik her en der hetzelfde maneuver plaatsgrijpen.
De pick nick en de koekjes en de snakjes en alle lekkers wat we meezeulen in de rugzak verorberen we op met mos bedekte rotsen. Het lijkt wel of er matjes op de rotsen zijn gedrapeerd om ons uit nodigen om plaats te nemen.
De mooiste paddenstoel zag ik vandaag. Precies een ‘pastis de Belem’ vanuit Portugal. De randjes zijn kunstig gekarteld. Wat is de natuur zo mooi en zo fragiel.
Enkele gekke-mannen-foto’s verder glijdt ons pad weg tot niks en niks meer en gaan we weer helemaal ‘off-road’. De voetjes moeten we dan wat meer opheffen om over die natte bolvormige gras-bussels te zetten. De benen beginnen we wat te voelen. Ons hoofd zit vol prachtige beelden en ons lijf vol energie. De zuurstof in onze longen laten we niet meer los.
We eindigen deze weeral prachtige momenten geschilderd in een prachtige dag vol franjes van plezier aan het voorportaal van ons hotelletje. De stretch oefeningen op zachte muziek doen deugd. We mogen hopen dat we morgen weeral momentjes vol vijf-sterren-belevingen mogen nuttigen.
- Greet
