Camino del Norte "mei 2025" - Van Bilbao naar Pobena - dag 7
Dag 7 (Maandag 12 Mei 2025)
25 km, 260 hm
Blauwe lucht, warme zon en met een briesje rond mijn schouders stap ik het hotel uit.
Vandaag heeft een goeie vriendin afscheid genomen. “Ik neem u mee” zei ze enkele dagen
geleden tegen mij, ik neem u mee in mijn hart. Tranen bij ons beiden. Moedige beslissing,
respect voor haar. Respect voor haar beslissing.
Vandaag voel ik haar knuffels nog. Haar ogen die rustig naar me keken. Ja, mijn dagje is geheel
gewijd aan haar. In de groep voel ik een schouderklopje met de woorden: ” … een beetje een
speciale dag voor u vandaag …”. Als geen ander begrijpt hij mijn vluchtige gedachten. Zijn verlies
is veel groter geweest dan het mijne vandaag. Beetje zelfde stramien als bij mijn innige
begeleider. Velen ervaren verdriet. Hoe rustig kan de ‘appelschiller’ zijn gevoelens verwoorden.
Praten over wat ooit hem zo een pijn deed. En nog steeds veel pijn doet. Hoe mooi kan ook mijn
hartendief praten over ook zijn groot verlies. Engeltjes overal.
Op een saai pad loop ik verder. Voeten bewegen ritmisch verder. De asfalt is hard. Het geluid van
wagens die voorbij razen is nog veel harder. Neen, Bilbao uitstappen is niet geweldig.
Het glanzende uitzicht op het Guggenheim museum met moederspin aan de overkant van de
rivier stemt me blij. Een architecturaal staaltje van kunst. Het gebouw, als proppen dozen op
elkaar in elkaar gedrukt, schittert in de zon. Die glans vult mijn hoofd.
Het pad loopt langzaam op en af. Een muur van beton wordt een muur van groen.
Ik moet de rivier over. Een bijzondere brug is het bekijken waard. De lift brengt me naar boven. Ik
stap uit en loop met gemak over een houten passerelle. Onder mij beweegt een aan kabels
hangende ferry met wagens en fietsers en voetgangers heen en weer en brengt iedereen aan de
juiste kant van de rivier. Veel metaal en stevig bouwsel, architectuur om ‘U’ tegen te zeggen. De
architect is een leerling van de architect Eifel.
De warmte van de zon streelt mijn schouders en ondertussen verorber ik gretig de koude salade.
De Spaanse ham is overheerlijk. Het ‘zouten zakje’ zorgt voor de vochtbalans.
Het pad wordt steeds makkelijker en de mensen om me heen worden steeds mooier. Een
glimlach, een knipoog, een aanraking en vele mooie zachte woorden. Hoe mensen elkaar toch
kunnen vinden!
Ik hoor het rustige regelmatige ruisen van de golven van de zee die flirt met het strand. De golven
rollen uit en ik hoor de zee tot aan de computer in de kamer. Het raam staat open en mijn
gevoelens hebben de vrije loop. Ze zweven door het open raam naar buiten over het water. Twee
engeltjes zijn zo nabij.
Alles komt goed, alles komt altijd goed.
Greet Houthuys
