Camino del Norte "mei 2025" - Van Pobeña naar Castro Urdiales - dag 8
Dag 8 (Dinsdag 13 Mei 2025)
24,58 km – 499 hm
Zwaar bewolkt en regen
Pilgrim (Enya), What an Wonderful World (L Armstrong: op de parking tussen oceaan en
monding van de rivier in Pobeña begeleiden twee wereldsterren ons bij de rek en strek
oefeningen. Op de achtste dag van een inspannende Camino del Norte blijken er al
enkele schurende scharniertjes het Pelgrimsgezelschap vervoegd te hebben. Bart slaagt
er toch nog in wat olie te smeren…
Algauw klinken de woorden van Louis een beetje sarcastisch want we mogen 120
trappen opdonderen, dat met een maag gevuld met al het lekkers van een uitgebreid
ontbijtbuffet. Louis en zijn wondermooie wereld???? Ver te zoeken…hij mag hem in zijn
binnenzak steken. Of toch niet??? Boven krijgen we een adembenemend zicht op de
baai van Pobeña en de dobberende golfsurfers, wachtend op die ene golf die hen moet
meenemen (en misschien nóg niet gekomen is). De dreigende grijze wolken doen in elk
geval geen afbreuk aan dit uitzicht.
Even verder maken we kennis met een stuk industriële archeologie: hoog boven de zee
werd het uit het binnenland aangevoerde ijzererts rechtstreeks via een laadconstructie
in vrachtschepen overgeheveld voor overzees transport. De menselijke geest is
ingenieus en de restanten dwingen veel respect af.
De route wordt verder gevolgd naar Ontón, klimmend en dalend. Net daarvoor (aan de
tunnel waar Baskenland eindigt en Cantabrië begint) worden we ontvangen door Bart en
Greet die achter ons liepen en ons niet waren voorbijgestoken. Rarara… Zij hadden de
juiste weg gevolgd, 13 anderen de verkeerde weg. Ruimdenkend als we zijn als Pelgrims
komt het zelfs niet in onze geest op om de puur retorische vraag te stellen: zou het een
verkeerde gedachte kunnen zijn dat het net omgekeerd was want de gele pijlen….
Hier in het vredige Ontón -waar we net filosofeerden over de vredige stilte in
tegenstelling tot het vaak lawaaierige Vlaanderen maar met ons voetjes vlug op de grond
kwamen door een vijftal bosmaaiers, gehanteerd door ijverige werkmannen – zijn er
twee opties: de korte baan naar het eindpunt of een ommetje van 7 supplementaire
kilometers naar datzelfde eindpunt. Enkelen kiezen voor optie 1, de meesten voor optie
2 in de filosofische gedachte van ‘we zijn nu toch aan het stappen al die dagen dus daar
zal het niet op aankomen’.
Route 2 brengt ons al vlug in een bos vol met Eucalyptusbomen. Pelgrimeren is
voyageren: de dobberende golfsurfers van daarnet en de heerlijke aanhoudende geur
van de Eucalyptus voeren mijn gedachten down under naar onze dochter Barbara en
haar gezin. Ik word een beetje week in mijn hoofd en de grond onder mijn voeten is
solidair. Een Pelgrimstocht is toch zo vol mooie verrassingen en ervaringen. Je moet het
beleven en consumeren.
Een aangename weg voert ons stijgend en dalend naar een Via Verde langs het vroegere
treinstationnetje van Otañes. We hebben terug onze regenbescherming aangedaan
maar deze belet ons niet vol be- en verwondering te kijken naar een zevental
majestueuze rondzwevende vogels die volgens een Pelgrim/ornitoloog gieren blijken te
zijn.
In het dorpje Santullán vinden we een herberg die ons gastvrij toelaat onze heerlijke
lunch te verorberen (Jamon Iberico -uiteraard en niet voor het eerst - met een heerlijk
broodje). De lucht is inmiddels dreigend grijs geworden en enkele Pelegrina’s nemen het
besluit hier voor vandaag een punt achter de tocht te zetten. Een heel wijs besluit: even
verder gaan de hemelsluizen open en ik denk dat het een XXXXL versie ervan was.
Bakken vers water worden uitgegoten en ze maken onze tocht niet alleen drijfnat maar
ook behoorlijk eenvoudig. De pijlen hoef je niet te volgen. Volg de plots ontstane
wegbeekjes bergaf en bergop en je komt er ook!! In de volgende editie van de Dikke
Vandaele komt er een nieuwe uitdrukking: het water in de schoenen komt hen aan de
enkels’. Pelgrimeren is ook een beetje voetzwemmen… Heerlijke ervaring (maar niet
overdrijven met ervaringen)
De plensbui waait over en we zijn al vlug aangekomen aan ons hotel in Castro Urdiales.
Een frisse pint en een lekkere warme douche later zien we het al terug zitten voor
morgen. Pelgrimeren: wat een heerlijk gevoel toch!!
Ultreia! Susseia!!
Hans.
