Camino del Norte "mei 2025" - Van Castro-Urdiales naar Laredo - dag 9
Dag 9 (Woensdag 14 Mei 2025)
33,79 km – 694 hoogtemeters
Meteo: grijs – af en toe lichte regen
Elke zichzelf respecterende grote wielerronde plant een Koninginnerit.
Onze Camino del Norte/Buencamino kon uiteraard niet achterblijven . Noblesse oblige.
Dus vandaag was de dag van onze Koninklijke Camino-etappe. Er liggen een 33tal
kilometerkes voor onze voetjes te wachten met onderweg twee hellingen. De laatste
dagen had één van de hellingen, gemeenzaam ‘de Berg’ genoemd, gigantische
proporties aangemeten gekregen: ga je de Berg doen of skippen met het busje? Quasi
geen kat of kater die erbij stilstond over welke berg het ging… maar goed. Met in de
frontoffice een arts en een tandarts, in de backoffice een coach, is de uitdaging die voor
de kiezen ligt wel behapbaar en zoniet: bel de aanwezige medisch interventie.
Goedgezind zoals altijd (of meestal) stonden we om 08.30 u gepakt en gezakt klaar voor
DE etappe. Met een start langs de schitterende boulevard van Castro-Urdiales (unisono
door alle Pelgrims als een superleuke vakantieplaats aangemerkt) was de start
veelbelovend. Grijze wolken deerden ons niet.
Eens de stad de rug toegekeerd, aan de Arena, begon de dakgoot terug te lekken: een
beetje wel, een beetje niet, een beetje meer, ….. we kennen dat ondertussen. Gevolg:
starende blikken naar boven, zelfberaadslaging, rondkijkende blik: eerst de jas, wat
verder toch ook de broek. Voordeel: je bent goed beschermd tegen de regen. Nadeel: na
een paar honderd meter ben je een wandelend Turks bad… Suggestie aan Bart: bestaan
er afritsbare regenbroeken?
Nu goed: na enkele kilometers volgt de omgekeerde beweging en verdwijnt het een na
het ander terug in de rugzak. Opgelost.
De lawaaierige A8 kunnen we gelukkig vrij vlug achter ons laten en na een Caminopad
opent zich voor ons terug de Oceaan met zijn schitterende kliffen. Bucolische taferelen:
rechts het ruime sop, links een kudde schuilende schapen, mekkerende geiten,
herkauwende koeien onder de Eucalyptusbomen. Een schitterend palet in grijsgroen!
We stappen verder en aan de voet van een helling staat een busje. Aha, de helling!
Enkelen voegen het voornemen bij de daad en stappen het busje binnen. Wat blijkt: vals
alarm. Niet meer dan een molshoop later zijn we erop en er over.
Maar ondertussen is het wel middag, hebben we 15 km gestapt en zegt onze inwendige
mens dat een beetje voeding welkom zou zijn. In de lokale taberna verorberen we onze
tortilla. Lekkerrr..
Calorieën rijker zetten we er de stap terug in en -over bos en grindslag komt DE helling in
het verschiet. Amper 204 m hoog maar vrij pittig. Joeps, ertegenaan, erop en erover! De
mooie natuur rondom verliezen we ondertussen niet uit het oog. Evenmin de
hartslagmeter.
Jodeladiejé, jodeladiejé, jodeladiejé, wat is de Norte schoon en de hindernis
overwonnen. Het eindpunt lacht ons stilaan toe (op de Camino kijk je nu eenmaal niet
op een 15-tal km meer of minder).
In een godvergeten oord, Liendo genoemd (beste lezer, je hebt nu eenmaal recht op een
plaatsnaam) drinken we rustig iets op een terrasje, wetende dat er nog een hellinkje op
ons wacht weliswaar 3 m minder hoog dan de eerste helling (zoals een chauffeur met
zijn inmiddels geapprecieerde humor zegt).
We vatten de laatste etappe van onze Koningsrit aan. Santé mijn ratje, onze coach houdt
ons minutieus op de hoogte van de hellingsgraad. Altijd maar stijgend tot 16 graden, net
te weinig want met mijn voorovergebogen lijf kon ik bijna beginnen grazen. Bijna boven
wacht ons een ontroerend mooi, immens zicht. Deze Camino blijft ons omverblazen met
schitterende weidse vergezichten. Onvoorstelbaar. Bedankt Norte!
Over smalle, overglibberige, met stenen bezaaide paadjes banen we ons een weg naar
ons einddoel. Op zo een korte periode heb ik nog nooit zoveel slippertjes gemaakt. Dat
we boven het gezelschap hebben van enkele arenden (of waren het gieren? Ze hadden in
elk geval reusachtige vleugelwijdtes) maakt het een onvergetelijke ervaring.
We dalen af richting zeeniveau en bereiken uiteindelijk – met overbemodderde
schoenen – het eindpunt Laredo. Daar krijgen onze schoenen een gratis spuitbeurt van
sympathieke werfarbeiders.
Wat een onvergetelijke dag, weeral! De Norte zorgt voor kwetsuren, vermoeide lijven,
glibberige partijen, steile hellingen, dito afdalingen maar: WAT EEN ERVARING!!
Bedankt, Buencamino, dat we dit mogen meemaken! Bedankt, Jacobus, dat je de weg
hebt gebaand!! Het kraakt en het piept langs alle kanten aan ons lijf maar wat een hoorn
des overvloeds aan impressies!! We zullen doorgaan.
Hans.
