Sarria → Fisterra → Muxia, maart 2026 - dag 8
(blog 1 van deze dag)
Stapdag 8: De oceaan lonkt (maandag 16 maart 2026)
Vanmorgen vertrokken we uit Olveiroa voor onze achtste stapdag op de Camino Fisterra y Muxía. Aan de ontbijttafel had onze reisleider al meteen de lat hoog gelegd. Volgens hem zou dit een van de mooiste etappes van onze hele tocht worden. Een gewaagde uitspraak… maar hij bleek volledig gelijk te hebben.
Al snel lieten we het rustige, wat tamme binnenland achter ons. Het landschap begon langzaam te veranderen. De paden slingerden door steeds weidsere heuvels, alsof het landschap zelf ons zachtjes richting de kust duwde. Het voelde alsof we stap voor stap een nieuwe wereld binnenwandelden.
Halverwege hielden we halt voor een picknick op een idyllisch plekje bij de kleine "Capilla de Nuestra Señora de las Nieves".
Een plek waar de tijd even leek stil te staan. Met onze rugzakken in het gras en het zachte geruis van de natuur rondom ons, smaakte de lunch nog net dat tikkeltje beter.
Maar het absolute kippenvelmoment van de dag moest nog komen.
Boven op de Alto de Cruxeiro da Armada gebeurde het plots. Tussen de bergen door verscheen in de verte een glimp van intens blauw. Daar lag hij dan: de machtige Atlantische Oceaan, schitterend in het zonlicht.
Iets verderop tekende zich ook al de beroemde Kaap Finisterre af aan de horizon.
Een zicht dat door merg en been ging.
Na al die kilometers wandelen voelde het alsof de oceaan ons persoonlijk kwam begroeten.
Met nieuwe energie in de benen legden we de laatste kilometers af. Na ongeveer twintig kilometer bereikten we ons einddoel van de dag en konden we ons installeren in ons nieuwe hotel.
Maar het avontuur is nog niet voorbij.
Morgen wandelen we naar Finisterre, de mythische plek waar pelgrims vroeger hun kledij verbrandden als symbool van een nieuw begin en waar ze op het strand zochten naar de beroemde Sint‑Jacobsschelp.
De oceaan is nu dichtbij.
Finisterre, allá vamos!
- Joris
